ทางใต้ของหุบเขาฉีซาน
ที่บัญชาการชั่วคราวของกองกำลังถอนทัพจากกองพลที่ 5 แห่งกองทัพหลวง
อันโด ริกิชิกับเหล่านายพลอีกหลายคน
กำลังรอฟังข่าวจากแนวหน้าด้วยความกระวนกระวาย
ทันใดนั้น
นายทหารสื่อสารก็วิ่งสะดุดล้มลุกคลุกคลานเข้ามา
“ท่านผู้บัญชาการกองพล!”
“การบุกโจมตีถูกสกัดไว้แล้วครับ!”
อันโด ริกิชิลุกพรวดขึ้นทันที
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!”
นายทหารสื่อสารมีสีหน้าราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก
“ท่านนายพล กองกำลังที่กำลังออกรบถอยหนีของกองทัพหลวงเพิ่งเริ่มโจมตีครับ”
“แต่กำลังหลักของศัตรูก็ตามมาถึงอย่างต่อเนื่อง”
“กองกำลังของเราถูกโจมตีด้วยรถถังและปืนใหญ่ของฝ่ายศัตรู ซึ่งมีจำนวนเหนือกว่าอย่างขาดลอย”
“สูญเสียอย่างหนักครับ!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ศัตรูใช้รถถังและรถหุ้มเกราะปิดปากทางออกจากหุบเขาไว้ทั้งหมด”
“พวกมันยึดจุดยุทธศาสตร์เอาไว้แล้ว”
“เราไม่มีทางฝ่าออกไปได้เลยครับ!”
อันโด ริกิชิตาพร่ามัว
แทบทรุดลงกับพื้น
ผู้บัญชาการกองพลที่ 108 ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ
สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ผู้บัญชาการกองพลที่ 109
ก็กระวนกระวายใจไม่แพ้กัน
ทั้งสองหันไปมองอันโด ริกิชิ