ห่างจากอำเภอจวี้เซียนไปทางเหนือ 30 กิโลเมตร
ช่องเขาฉีซาน
สองฟากเป็นเนินเขาเตี้ย
ตรงกลางมีถนนดินสายหนึ่งคดเคี้ยวผ่านช่องเขา
นี่คือเส้นทางสายเดียวจากอำเภอจวี้เซียนไปยังอำเภอเหวย
……
ช่วงสาย
กองกำลังรุกคืบหน้าส่วนหนึ่งของกองพลที่ 5 แห่งกองทัพหลวง
มีกำลังประมาณหนึ่งกองพัน
กำลังเร่งรุดถอยขึ้นเหนือไปตามถนนดิน
พวกเขาเพิ่งมาถึงกลางช่องเขา
จู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์คำรามดังมาจากเนินสูงทั้งสองฟาก
ทหารญี่ปุ่นเงยหน้ามอง
ก็เห็นรถถังรุ่น 4 กว่าสิบคันโผล่พ้นหลังเนินสูงขึ้นมา
ปากกระบอกปืนใหญ่สีดำสนิทเล็งตรงมาที่พวกเขา
「ข้าศึกโจมตี!」
ผู้บังคับกองพันทหารญี่ปุ่นหน้าถอดสี
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
「ตูม! ตูม! ตูม!」
ปืนใหญ่ขนาด 75 มิลลิเมตรบนรถถังรุ่น 4 หลายคันเปิดฉากยิงพร้อมกัน
กระสุนปืนใหญ่ระเบิดกลางหมู่ทหารญี่ปุ่น
ระเบิดทีหนึ่งก็คร่าชีวิตคนไปเป็นจำนวนมาก
จากนั้น ปืนกลเอ็มจีสามสิบสี่บนรถถังก็เริ่มยิง
กระสุนสาดเข้าใส่ทหารญี่ปุ่นที่เบียดเสียดอยู่ในช่องเขาราวกับสายน้ำ
พวกทหารญี่ปุ่นถูกยิงจนไม่กล้าโงหัว
พวกเขาอัดแน่นอยู่บนถนนดินแคบ ๆ จะบุกไปข้างหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่ไหว
มีคนล้มตายเป็นจำนวนมาก
「ถอย! รีบถอย!」
ผู้บังคับกองพันทหารญี่ปุ่นตะโกนลั่นด้วยท่าทางตื่นตระหนก
ทหารญี่ปุ่นที่เหลือหันหลังวิ่งหนีลงใต้กันจ้าละหวั่น
ระหว่างทางกลับ
ก็ยังมีคนล้มตายลงอีกเป็นจำนวนมาก
กองพันระลอกหน้าที่มีทหารหลายร้อยนาย
ถูกสังหารไปกว่าครึ่ง
ส่วนที่เหลืออีกหลายสิบคนต่างตะเกียกตะกายหนีลงใต้
……
ทางใต้ของช่องเขาฉีซาน กองกำลังหลักของกองพลที่ 5 แห่งกองทัพหลวงกำลังเคลื่อนพล
อันโด ริกิชิขี่ม้าอยู่
มองดูขบวนทหารที่กำลังถอยไปทางเหนือ
ทันใดนั้น
ทหารสื่อสารคนหนึ่งก็วิ่งโซเซเข้ามา
「ท่านผู้บัญชาการกองพล แย่แล้ว!」
「กองพันระลอกหน้าถูกกองกำลังรถถังของพวกจีนซุ่มโจมตีที่ช่องเขาฉีซาน!」
「สูญเสียอย่างหนัก ตอนนี้ถอยกลับมาแล้ว!」
อันโด ริกิชิกระตุกบังเหียนม้าหยุดกึก
「อะไรนะ?!」
「รถถังของพวกจีนหรือ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?! พวกมันมาถึงเร็วเหลือเกิน!」
ผู้บัญชาการกองพลที่ 108 และผู้บัญชาการกองพลที่ 109 ซึ่งอยู่ข้าง ๆ
ต่างหน้าถอดสีเช่นกัน
อิเคดะ เสนาธิการของอันโด ริกิชิ
ก้าวออกมาข้างหน้าทันที