ผู้รอดชีวิตทั้งหลายเมื่อมองไปที่หลินอวี่อีกครั้ง ดวงตาต่างก็แฝงไปด้วยความหวาดเกรง
ผู้วิเศษที่เด็ดขาดและฆ่าคนได้อย่างไม่กระพริบตาแบบนี้...
ใครจะไม่กลัวล่ะ!
เย่ชิงพิงอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ ดวงตาคู่หนึ่งเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจ้องมองหลินอวี่ พร้อมกับเอียงศีรษะเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง...
เธอรู้สึกว่า
หลินอวี่น่าสนใจมาก
ผมทองหัวเราะอย่างเกียจคร้าน พูดด้วยท่าทางไม่เอาถ่าน
"เห้ย! ไอ้เพื่อน แกก็โหดไม่เบานะ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"
หลินอวี่มองไปที่ม่านแสง
"ก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น"
เมื่อการเลือกบนม่านแสงเสร็จสิ้น
แถวเวทโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางลานกว้าง พลังลึกลับสายหนึ่งพุ่งออกมาจากแถวเวท ปกคลุมร่างของทุกคนที่เลือกตัวเลือก A
ชั่วพริบตา...
แสงสว่างใสวาบวาบขึ้นมาอย่างกึกก้อง!
คนทั้งสิบเอ็ดคนล้มลงทันที ไร้ซึ่งลมหายใจ
การสังเวยเสร็จสิ้น
มองดูศพทั้งสิบสองร่างกลางลานกว้าง เสิ่นสุยมองด้วยสายตาสงบนิ่ง แต่ก็อดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้ พร้อมส่ายหน้าเบา ๆ: "เป็นยุคสมัยนี้ที่ทำร้ายพวกเขา"
พวกเขาอาจจะไม่ได้ผิดอะไร
พวกเขาแค่ไม่อยากตาย ไม่อยากเข้าร่วม[การเลือก]
แต่
การมีชีวิตอยู่ในยุคสิ้นโลก ก็เป็นความผิดอย่างหนึ่งอยู่ดี
ผู้รอดชีวิตที่เหลือต่างรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งกาย ความรู้สึกเห็นใจเพื่อนร่วมชะตากรรมผุดขึ้นในใจ ครั้งนี้ที่ถูกบังคับให้สังเวยคือพวกเขาสิบสองคน
ครั้งหน้าจะถึงตาพวกเขาบ้างไหม?
แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ
พวกเขาก็ยังต้องพึ่งพาทีมเอาชีวิตรอดของเสิ่นสุย