อาร์คิวใช้เงินหนึ่งล้าน มีแค่วิดีโอสั่งทำพิเศษหนึ่งคลิป แต่ถ้าใช้เงินสิบล้าน นอกจากวิดีโอแล้วยังได้โฟโต้บุ๊กปกโรยทองอีกหนึ่งเล่ม
ไลฟ์แรก ร่วนเวยทำงานแค่ชั่วโมงเดียว หลังจากนั้นก็ออกไปถ่ายโฟโต้บุ๊กกับทีมช่างภาพของบริษัท
ที่สำคัญคือคนอื่น ๆ ไม่รู้เลยว่าพี่ความสุขจะใช้เงินครบสิบล้านเร็วขนาดนี้
ปกติโฟโต้บุ๊กพวกนี้จะค่อย ๆ ถ่ายไป เลือกธีมสักสี่ห้าแบบ แล้วนำรูปที่ยังไม่เคยเผยแพร่อื่น ๆ มารวมเล่ม ปกพิมพ์ตัวอักษรแล้วเคลือบทองคำเปลว
ทำให้ต้องดึงคนจากแผนกต่าง ๆ มาช่วยกัน ตั้งเป็นทีมชั่วคราวเพื่อถ่ายรูปให้ร่วนเวย
ยังจ้างช่างภาพราคาแพงมาสองคน เพื่อให้มั่นใจว่าผลงานจะออกมาดี
เรื่องเลเวลเจ็ดสิบห้า ร่วนเวยรู้แค่ว่าบริษัทกำลังเตรียมของขวัญไว้ พอเขาขึ้นเลเวลเจ็ดสิบห้าก็จะส่งไปให้ ส่วนจะอัปเลเวลเมื่อไหร่ หรือจะจัดพิธีอัปเลเวลไหม ก็ต้องดูอารมณ์พี่ความสุข
เรื่องพวกนี้อันอันเป็นคนคอยกังวล เธอแค่แวะดูนิดหน่อย
ถ้าถามพี่ความสุข เขาก็จะตอบว่าได้หมด
เป็นผู้ชายที่สบาย ๆ มากคนหนึ่ง
ถ่ายรูปเสร็จไปส่วนหนึ่ง เธอก็เลิกงานเวลาใกล้เคียงกับปกติ
พอดีไม่ได้เล่น PK อะไรด้วย เลยไม่ต้องถ่ายคลิปกินอาหาร
เวลาว่างเธออยากเล่นเกมอย่างเดียว จึงชวนพี่ปลาหมึกยักษ์กับรุ่นพี่และคนอื่น ๆ มาเล่นด้วยกัน
ยังคงเล่นทีม 5 คนเหมือนเดิม
ซู: “รอฉันด้วย รอฉันด้วย เส้นกลางของฉัน!”
สปันจ์บ็อบ: “รออยู่ รออยู่ หรือฉันดูเหมือนคนเห็นแก่ตัวขนาดที่จะแย่งครีปคนเดียวเหรอ?”
ร่วนเวย: “พี่เป่าเป่า ไม่ใช่เหรอคะ...?”
งั้นที่เธอเห็นเขากินครีปกลางคนเดียวเมื่อกี้เป็นภาพหลอนหรือไง
ซูรีบแฉคำโกหกทันที: “พี่ไม่ได้ทำเหรอ?! รอบก่อนพี่ก็กินคนเดียวไปแล้ว!”
ปลาหมึกยักษ์: “ตาหน้าเตะเขาออกไปเลย ไม่ส่งของขวัญสักชิ้น ยังมานั่งเกาะรถพวกเราทุกวันอีก”
“แล้วไงล่ะ สตรีมเมอร์ยังไม่เห็นว่าอะไรเลย!” สปันจ์บ็อบบังคับฮั่นซินไปซุ่มในพุ่มไม้ รอบัฟฟ์ฝ่ายตรงข้ามเกิด “ต่อไปสตรีมเมอร์อย่าพาพี่ปลาหมึกยักษ์มาเล่นเลย ตอนนี้เขาฟอร์มตกแล้ว มาเล่นกับฉันเถอะ ตอนนี้ฉันมีตั๋วมากกว่าเขาอีก”