พิธีกรของสืออู่รื่อ ล้วนซินกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน “เหลือสิบวินาทีสุดท้ายแล้ว จะแอบตีป้อมหรือป้องกันหอคอยก็ได้ แต่อย่าเพิ่งยอมแพ้กันนะ”
จอสาธารณะยังคงนิ่งสนิท ไม่มีของขวัญชิ้นไหนดูเป็นชิ้นเป็นอันถูกส่งออกมา
【พี่ความสุข ส่งให้ 1เวย คาร์นิวัล 1 ชิ้น】(30000 เพชร) ×2×3!
คาร์นิวัลสามชิ้นจบเกมแรก
1เวยคว้าชนะต่อเนื่องได้อย่างมั่นคง
แม้แต่สปันจ์บ็อบที่ซื่อบื้อแค่ไหนก็เข้าใจแล้ว
【สปันจ์บ็อบ: วันนี้ส่งของขวัญน้ำตกใต้แสงจันทร์เพราะมีเหตุผลอะไรหรือเปล่า?】
ล้วนซินอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง “เป็นของขวัญสร้างความสามัคคีของบ้านอีเวยเหรอ?”
ร่วนเวยกำลังใช้นิ้วจิ้มกันอยู่ พอได้ยินพิธีกรพูดก็พยักหน้าแรง ๆ
ใช่แล้ว ของขวัญสร้างความสามัคคีที่พวกเธอรวมตัวกันส่งวันนี้
【สปันจ์บ็อบ: อ้อ】
ที่แท้เขาก็แกล้งทำเป็นคนโง่อยู่ตั้งนานนี่เอง
ยังดีที่คนอื่นไม่รู้…
เกมที่สองเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ร่วนเวยโบกมือซ้ายขวาตามจังหวะเพลง ไม่ได้เบามือแม้แต่นิดเดียว
เธอไลฟ์ได้ดีมาก ไม่มีอาการเหนื่อยล้าจากงานให้เห็น ดูแล้วทำให้อารมณ์ดีตามไปด้วย
เกมนี้เจอกับเกี๊ยวเขียว
นาทีแรกของแถบพีเคสงบเรียบร้อย ล้วนซินส่งเสียงเรียกเพื่อปลุกใจแฟน ๆ ให้ส่งคะแนน “ใครอยากสนับสนุนโฮสต์คนไหนก็ระบุมาได้เลย ซ้ายอีเวย ขวาเกี๊ยวเขียว”
ยิ่งเรียกเขาก็ยิ่งอยากถอนหายใจ ตั้งใจให้เขามากระตุ้นยอด แต่ทำไมกลับให้ความรู้สึกเหมือนทุกคนคิดว่าชนะไม่ได้จนไม่กล้าส่งคะแนนกันเลย
บีเกอร์มีอำนาจข่มขวัญขนาดนั้นเลยหรือ
เขาเหลือบมองรูปโปรไฟล์ของพี่ความสุขตรงมุมขวาบน เป็นรูปสัตว์หลายตัวน่ารัก ๆ
ในหัวพลันนึกถึงภาพตอนที่คาร์นิวัลสองพันชิ้นกระหน่ำใส่หน้าตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
เอาเข้าจริง เขาก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของคนจ่ายเงินอยู่บ้าง
เพราะโดนตบจนกลัวไปแล้ว
【สปันจ์บ็อบ ส่งให้ 1เวย น้ำตกใต้แสงจันทร์ 1 ชิ้น】(6666 เพชร)
ล้วนซิน: “ขอบคุณสปันจ์บ็อบสำหรับน้ำตกใต้แสงจันทร์หนึ่งชิ้น ขอบคุณครับพี่”
เกี๊ยวเขียวเต้นไปเต้นมา เห็นแถบหัวใจของตัวเองไม่ขยับสักนิดก็เกือบหลุดขำ ก่อนจะชี้เหนือศีรษะเป็นสัญญาณให้ทุกคนช่วยกันหน่อย
ล้วนซินเริ่มตะโกนเรียกอีกครั้ง “ทุกคน ลุยบุกกันเลย อย่าทิ้งกัน อย่ายอมแพ้!!!”