จัดของจนหมดแบบนี้ ที่เหลือก็แค่ของใช้ประจำวัน แปรงสีฟัน ยาสีฟัน เครื่องโกนหนวด พวกนี้ไม่ต้องรีบอะไร
นั่งอยู่บนเตียง มองไวน์ที่เอามากองไว้เต็มพื้น หัวใจของเจียงเฮ่าถึงกับซับซ้อนขึ้นมา
อย่าดูว่าเขาซื้อมาเยอะขนาดนี้ แต่ไวน์ตัวนี้เขาเองก็ไม่เคยเปิดดื่มสักครั้ง จริง ๆ ก็เสียดายเหลือเกิน
คิดไปคิดมาก็เหลือแต่ความน่าเศร้า
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเพื่อนบ้านเมืองเดียวกัน เสียงดังสองครั้ง ปลายสายก็รับ
“พี่ตง ไวน์พวกนี้ผมอยากขายออกแล้ว ช่วยหาคนซื้อให้หน่อยได้ไหม”
“จะขายเดี๋ยวนี้เลยเหรอ คิดดีแล้วนะ เก็บไว้ต่ออีกไม่แน่ราคาก็ขึ้นกลับมา” พี่ตงพูดด้วยความจริงใจ
“ต้องใช้เงินด่วน คิดได้แล้วก็ขายเลย”
“ขายก็ขายได้ ผมรับซื้อให้ได้ทั้งหมด แต่ราคาตอนนี้นายก็รู้ ขายตอนนี้เสียเปรียบพอสมควร”
เจียงเฮ่าถอดใจหนัก “ผมก็รู้ ถึงจะขาดทุนเหมือนลงทุนเสียก็เถอะ ผมก็ไม่มีดวงแบบนั้น”
เจียงเฮ่ารู้สึกจริง ๆ ว่าดวงตัวเองซวยมาตั้งแต่เด็ก เรื่องไหนที่อาศัยดวงก็เหมือนหลบหน้าเขาไปหมด
ถุงนำโชคในไลฟ์สตรีมตามเว็บ เขาไม่เคยจับได้สักครั้ง กิจกรรมสแกนคิวอาร์ ชิมฟรี ในแอปต่าง ๆ ก็ไม่เคยถูกเลย
ซื้อชาผลไม้สักขวด ฝาขวดคนอื่นได้กันหมดทั้ง “ดื่มแล้วได้อีกขวด” “รับฟรีหนึ่งบาท” แต่ของเขามีแต่ “ขอบคุณที่อุดหนุน” ตลอด
ดังนั้นตอนนี้เจียงเฮ่าเองก็ภูมิใจไปเองแล้ว แต่ในใจกลับโผล่ความเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อคืนนี้มันซวยจริง ๆ
พี่ตงถามต่อ “งั้นจะขายหมดเลยหรือขายทีละนิด”
“ขายหมดเลย” ถ้าจะไต่ออกจากหลุมแล้วก็อย่าเหลือไว้ สุดท้ายแล้วมันก็แค่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ขายเป็นเงินก็ยังดีกว่า
“โอเค งั้นรีบไหม ถ้ารีบพรุ่งนี้เดี๋ยวไปรับซื้อให้เลย”
เจียงเฮ่าตอบตรง ๆ “รีบอยู่แล้ว งั้นก็รบกวนพี่ตงด้วยนะครับ”
“อะไรจะรบกวน” พี่ตงพูดไปพร้อมกับพูดต่อว่า “ผมเองก็ยังเกรงใจเลย ตอนนั้นบอกนายไปก็หวังให้นายได้กำไรหน่อย ใครจะไปคิดว่าตลาดมันจะเป็นแบบนี้··· ···”
เจียงเฮ่ารีบพูด “พี่ตงอย่าคิดแบบนั้นสิ ตลาดแบบนี้ใครจะไปเดาได้ล่ะ”
“งั้นก็ดี พรุ่งนี้รอสายผมนะ”
“ครับ”
สองคนคุยเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยอีกสองประโยคก็วางสาย
เจียงเฮ่ารู้ว่าพี่ตงพูดจากใจจริง ตอนนั้นก็ตั้งใจพาเขาหาเงินจริง
โชคชะตามนุษย์นี่มันก็เป็นอย่างนี้แหละ
กรุ๊กท้องดังขึ้นมาครั้งหนึ่ง มองดูเวลา ก็ตกเที่ยงไปแล้ว
เช้านี้ยังไม่ได้กินข้าว ตอนแรกก็ไม่รู้สึก แต่พอบ่ายโน้นความหิวก็ซัดเข้ามาทันทีแบบรุนแรง
เจียงเฮ่าลงไปล้างมือ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินลงบ้าน
ห้องที่เจียงเฮ่าเช่าอยู่ในหมู่บ้านเก่าหุยหลงกวน แถวนี้แหล่งชุมชนค้าขายค่อนข้างดี นอกหมู่บ้านก็มีถนนการค้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศชีวิตชาวบ้าน
ร้านอาหารเล็ก ๆ ตามถนนก็ไม่น้อย ที่เขาไปประจำคือร้านเสฉวนน้อย ปกติสั่งข้าวราดเครื่อง กินหมูผัดสองครั้ง หรือถ้าอยากอิ่มขึ้นก็เพิ่มเครื่องอีกหน่อย
เจียงเฮ่าเดินลงมาค่อย ๆ ก้าวไปหาร้านอาหาร แล้วก็เห็นร้านหนึ่งด้านหน้าคนแน่นขนัด ต่างคนต่างยืนกุมหัวมุ้ยรวมกลุ่มกันเหมือนมีเรื่องใหญ่อะไรสักอย่างเกิดขึ้น
เขาเร่งฝีเท้าอีกสองก้าว ยิ่งเดินยิ่งครึกครื้น ทุกคนยืนกันแน่นแล้วคุยกันอย่างอึกทึก พื้นตรงเท้ายังมีกรวยแตกกระจายของปืนฉลองเกลื่อนกล่น
พอเข้าไปใกล้ ได้ยินเสียงคุยของทุกคนชัดขึ้น จริง ๆ ด้วย ร้านนี้ถูกรางวัลใหญ่ ใบเดียวแทงหน้า 50 เท่า ถูกรางวัลที่หนึ่ง
ทุกคนต่างอภิปรายเรื่องนี้กันอย่างเมามัน หลายคนก็ยังมีความเสียดายติด ๆ กันอยู่
บางคนก็พูดว่าเอาอีกแล้ว หัวหน้าเป็นหนี้กันใหญ่ อะไรแบบนั้น
เจียงเฮ่ามองภาพความครึกครื้นตรงหน้า ในใจก็สะดุ้งเฮงขึ้นมาจริง ๆ
ใบเดียว หน้า 50 เท่า
ดูเหมือนเมื่อวานเขาก็ซื้อใบเดียวหน้า 50 เท่ามาเหมือนกันนี่นา
เมื่อวานเขาเพิ่งตกงาน ก็อึดอัดหนักอยู่แล้ว กลับมาก็ไปดื่มที่ร้านเสฉวนน้อย คงเพราะอารมณ์เลยสติลอยไปนิด
ในใจก็ยังไม่ยอมรับชะตากรรม ผ่านร้านหวยร้านนี้มา หัวร้อนขึ้นมาอีก ยิ่งลุกลน ก็เลยเดินเข้าไปซื้อหวยซะ
มันคือหัวร้อนจริง ๆ ตอนนั้นสมองก็เหมือนถูกไฟเผา ทำให้ช่วงเวลานั้นเกิดความอยากที่รุนแรงเหลือเกิน
เลขอัตโนมัติหนึ่งใบ หน้า 50 เท่า
ซื้อเสร็จสมองเย็นลง เจียงเฮ่าก็เสียใจแล้ว ด้วยดวงแบบเขา ไปซื้อหวยได้ยังไง แถมยังเลขอัตโนมัติอีก นี่มันคิดอะไรอยู่เนี่ย
แต่ตอนนี้เจียงเฮ่าไม่สุบสงบแล้ว มือสั่น ๆ ควานหาในกระเป๋าตัวเอง··· เอาไง อยู่นี่แหละ เขาบีบตั๋วหวยแผ่นนั้นแน่นในมือ
เขาไม่ได้เดินเข้าไปในร้าน กลับก้าวถอยออกมาสองสามก้าว แล้วเริ่มเปิดดูผลรางวัลบนมือถือ
พอหน้าผลขึ้นมา เจียงเฮ่ามือหนึ่งถือตั๋วหวย อีกมือถือโทรศัพท์ เทียบทีละตัวเลข 04 มี 05 มี 08 มี··· ···
ตรงกันหมดทุกตัว นี่จริง ๆ เหรอผม
เจียงเฮ่าไม่กล้าเชื่อ ยกขึ้นมาเทียบอีกรอบ ไม่ผิดแน่
ดูอีกรอบ ก็ยังเหมือนเดิมทุกตัวอักษร
ถูกจริง ๆ หรอ ดวงที่สะสมมาทั้งชีวิตมันมาระเบิดครั้งนี้ครั้งเดียวหรือเนี่ย
เขาเอามือบีบต้นขาตัวเองแรง ๆ หนึ่งครั้ง อุ๊ย เจ็บจริง ๆ ด้วย
เจียงเฮ่าไม่กล้าเอ่ยปาก นี่มันหน้า 50 เท่านะ เขาเก็บตั๋วหวยอย่างระวัง คราวนี้ไม่กล้าวางมั่วแล้ว หยิบโทรศัพท์ออกจากเคส ซ่อนตั๋วหวยไว้ข้างใน แล้วสวมโทรศัพท์กลับเข้าเคสเหมือนเดิม
เจียงเฮ่าหยิบบุหรี่ออกมาจุดหนึ่งมวน สูบลึกเข้าไปหนึ่งคำ กลิ่นเฉพาะของควันบุหรี่กับความเผ็ดร้อนกระตุกทั้งร่างกายและเส้นประสาทของเขา
ทำให้หัวใจที่เต้นแรงเพราะความตื่นเต้นค่อย ๆ สงบลงบ้าง
เขาก้าวช้า ๆ กลับไปที่หน้าร้านหวยอีกครั้ง ฟังเสียงอภิปรายที่คึกคักของทุกคน มองพวกเขาวิจารณ์กันไปมา เหมือนคนที่ถูกรางวัลครั้งนี้เป็นพวกเขาเอง
เจียงเฮ่าเองก็แค่ยืนอยู่แถวนอก ตอนนี้ในใจเขาน่ะเหรอ ตื่นเต้น อยากร้องลั่น มีครบทุกอารมณ์
แต่ที่มากกว่ากลับเป็นความรู้สึกไม่แน่นอน
ตั๋วหวยใบนั้นเขาเทียบไปสามรอบ คนที่ถูกคือเขาจริง ๆ แต่แม้เป็นแบบนั้น ก็ยังรู้สึกไม่จริง ใจมันค้างอยู่ตลอด
กลัวว่าจะเป็นแค่ความฝันที่สวยงามแล้วหายไป
แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้ชัดว่าคนถูกรางวัลคือตัวเอง ความขัดแย้งในใจนี่มันทรมานจนแทบรับไม่ได้
50 เท่านะ จะได้เงินกี่บาท หลักล้านสองสามรึเปล่า
เขาแค่ยืนห่าง ๆ ฟังคนอื่นคุยกัน
“ถ้าเป็นผมถูก โว้ย ชาตินี้ผมไม่ทำงานอีกแล้ว” ไอ้บ้าคนหนึ่งที่ดูเป็นนักเลงหวยตัวเก่าพูดขึ้น
“อย่าฝันไป เนี่ยนายใช่ลูกพี่เจ้าของร้านแล้วเหรอ ถึงจะให้นายถูก อยากฝันก็กลับไปนอนฝันซะ”
“ผมแค่พูดเล่น เฮ้อ หน้า 50 เท่านี่ ถ้ารู้ตั้งแต่แรกผมก็ซื้อแบบนี้แล้ว”
“ถ้านายซื้อ เลขที่ออกก็คงไม่ใช่เลขนี้แล้ว”
“ว่าแต่คนถูกมันดีใจจะแย่ไหมเนี่ย ตอนนี้จ่ายสูงสุดแค่ 100 ล้านแล้ว ถ้าเป็นเดือนที่แล้ว 250 ล้าน ต่อเดือนต่างกันเกินครึ่งเลยนะ”
“100 ล้านก็พอแล้ว ไม่ต้องทำอะไรเลย” ··· ···
เจียงเฮ่าฟังอยู่ชั่วครู่ก็ไม่ฟังต่อ ไม่ได้ไปที่ร้านเสฉวนน้อย แต่ไปร้านขายของกินสำเร็จรูปอีกฝั่งหนึ่ง ซื้อของกินสำเร็จรูปมาหน่อยหน่อย
วันนี้เขาตั้งใจจะเถาะกระเป๋าซักหน่อย ปลอบใจหัวใจที่เต้นระรัวของตัวเอง
หูหมูหนึ่งจาน เนื้อหัวหมูสี่แส้ง หัวใจหมูกับไส้ใหญ่ก็เอามาหน่อยหน่อย ทำยำรวมอีกจาน รวม 128 บาท
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงเสียดายจนไม่กล้าซื้อ เพราะรายจ่ายประจำเดือนของเขาล็อกไว้อยู่แล้ว
ค่าเช่า ค่างวดบ้านที่บ้านเก่า และค่าผ่อนหัวเป่ย
ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องใช้ของพวกนี้เติมเต็มหัวใจที่โหว่งโบ๋
แบกของทั้งหมดกลับมาถึงห้อง พี่สาวห้องข้าง ๆ กำลังเป่าผมอยู่ในห้องนั่งเล่น เห็นเขากลับมาก็พยักหน้าให้นับเป็นทักทาย
ห้องชุดนี้แบ่งเช่ากันอยู่ เดิมมี 3 ห้องนอน เจ้าของบ้านต่อเติมเพิ่มอีก 2 ห้อง ส่วนที่เจียงเฮ่าเช่าคือตรงระเบียง ถูกที่สุดและเล็กที่สุด
ทุกคนอยู่ร่วมกันแต่คุยกันน้อย ต่างคนต่างออกเช้ากลับเย็น พบหน้าก็แค่ทักทายผ่าน ๆ
เจียงเฮ่าเดินเข้าห้องไม่รีบกิน หยิบตั๋วหวยออกมาดูอีกรอบ แล้วโหลดแอปสแกนคิวอาร์ ย่างมันหนึ่งครั้ง
หน้าจอแอปแสดงผล ตั๋วนี้ถูกรางวัลที่หนึ่ง เงินรางวัลต่อใบ 5 ล้าน 50 ใบ รวมเงินรางวัลเพดานสูงสุด 100 ล้านบาท
นี่คือตีเพดานรางวัลสูงสุดแล้ว
เจียงเฮ่าค้นดู ปรากฏว่าหวยพึ่งแก้กติกาเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ไม่เช่นนั้นรางวัลนี้คือ 250 ล้าน
แต่ก็ไม่มีอะไรเสียดาย กลับกันยังรู้สึกพึงพอใจสุด ๆ ไป นี่มันตัวเลขที่เขาแปดชาติก็ยังไม่เคยฝันถึง