“เขี้ยวหมาป่าเหรอ? รอเดี๋ยวนะ เอ้า เอาไปสิ”
ชาวบ้านที่กำลังจัดการซากหมาป่า ถือมีดแล่เนื้ออยู่ในมือ ชี้วัดบนหัวหมาป่า หาจุดที่เหมาะสม แล้วใช้แรงกดลงไป เคาะเบาๆ เขี้ยวแหลมคมในปากจ่าฝูงก็เริ่มหลุด
เขาลงมีดอีกที แงะเขี้ยวหมาป่าออกมาทั้งซี่ เช็ดคราบเลือดบนเสื้อผ้า แล้วยื่นให้หลงไห่จวิน
หลงไห่จวินรับเขี้ยวหมาป่ามา ค่อยๆ เช็ดคราบเลือดด้วยผ้าอย่างระมัดระวัง ชูขึ้นส่องกับแสงไฟดู
เขี้ยวของจ่าฝูง ยาวและแหลม ส่องประกายวาววับภายใต้แสงไฟ ดูรู้เลยว่าคุณภาพดีมาก
จริงด้วย ฟันหมาสู้เขี้ยวหมาป่าไม่ได้ มีแต่เรื่องรูปลักษณ์ เขี้ยวหมาป่านี่ก็ชนะขาดลอยแล้ว
ซ่า~
สวยขนาดนี้ ยังไม่อยากให้ใครเลย
“นายท่าน นี่เป็นเขี้ยวจ่าฝูงนะ จัดการนิดหน่อย ขายได้ราคาดีเลยล่ะ” ชาวบ้านมองเขา แล้วถามด้วยความสงสัย “แต่พวกคุณในเมืองเนี่ย พกเขี้ยวหมาป่าได้เหรอ? ไม่ใช่บอกว่าเมืองเขากวดขันมากเหรอ?”
“เธอมีแผนเจ้าเล่ห์ ฉันก็มีอุบายทะลุกำแพง” หลงไห่จวินหัวเราะเบาๆ ยกเขี้ยวหมาป่าขึ้นมาดูใกล้ๆ “เย็บซ่อนไว้ในถุงหอมก็จบแล้ว ไม่มีใครกล้าแกะดูหรอก”
ชาวบ้านเข้าใจทันที พยักหน้า “ก็ใช่ เย็บไว้อีกทีใครจะไปรู้ว่าข้างในคืออะไร”
หลงไห่จวินเล่นเขี้ยวหมาป่าในมืออยู่พักหนึ่ง แล้วก้มลงมองเขี้ยวที่เหลือในปากจ่าฝูง คิดอยู่อย่างหนึ่ง “ช่างเถอะ มาแล้วทั้งที แงะเพิ่มอีกสักสองสามซี่กลับไปดีกว่า”
“พี่ชาย ช่วยหน่อย แงะเพิ่มอีกสองสามซี่”
“ได้เลย”
หลงไห่จวินชี้ไปที่เขี้ยวเหลือของจ่าฝูง ชาวบ้านไม่พูดพล่าม เงื้อมีดลงมา ก็แงะเพิ่มให้อีกสองสามซี่