“เออ~ อิ่มมาก”
หลงไห่จวินล้างซุปในชามจนเกลี้ยง เงยหน้าถอนหายใจยาว ตบพุงที่ยื่นออกมานิดหน่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
เขาถือชามดูคราบน้ำมันบางๆ ที่ก้นชาม ไม่ยอมวางเฉยๆ รินน้ำครึ่งชาม เขย่าๆ ให้คราบน้ำมันที่ติดขอบชามละลายออกมา เงยหน้ารินเข้าปากทีเดียว
สบายยิ่งขึ้น
“เฮ้ย! สุดยอดจริงๆ” หลงไห่จวินเช็ดปาก เลียริมฝีปากอย่างไม่จุใจ
“ไม่คิดว่าในช่วงสองปีมานี้ มื้อที่ได้กินเนื้ออย่างสบายใจที่สุด กลับเป็นที่หมู่บ้านของพวกแก การกินเนื้อคำโตๆ แบบนี้ นานแค่ไหนแล้วไม่เคยได้ลิ้มรส? ครั้งสุดท้ายที่กินเนื้ออย่างสบายใจ ก็คือครั้งก่อนๆ นั่นแหละ”
หลงไห่จวินจำได้ว่าเมื่อปีก่อนหรือเมื่อสองปีก่อน หน่วยงานจู่ๆ ก็แจกคูปองเนื้อครึ่งจิน สองสามีภรรยารวมกันได้เนื้อหนึ่งจิน คิดรวมคูปองเนื้อของเดือนนั้น ทั้งหมดสองจิน โชคดีที่ได้ชิ้นมันใหญ่ๆ เอามาเจียวน้ำมัน เอาหยางจ่าห่อเกี๊ยว มื้อนั้นเขายังคิดถึงจนน้ำลายไหล
หลงต้าเผิงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ถือชามซุปเนื้อกระต่ายจืดๆ จิบช้าๆ เงยหน้ามองเขาคนหนึ่ง
“สองปี? พวกแกคนเมืองไม่มีการแจกคูปองเนื้อเหรอ? ตามหลักแล้ว การปันส่วนของคนเมืองน่าจะดีกว่าบ้านนอกไม่ใช่เหรอ?”
“น้องชายเอ๋ย คูปองเนื้อก็คือคูปองเนื้อ เนื้อก็คือเนื้อ มันคนละเรื่องกัน อย่าสับสนล่ะ”