"ไก่?" หลงไห่จวินทำหน้าตกใจ ตาเบิกกว้าง
"บ้านนอกนายมันไม่ใช่มีไก่เต็มบ้านเต็มเมืองเหรอ? ตอนที่ฉันลงไปอยู่บ้านนอกน่ะ ใครไม่เลี้ยงไก่ไว้สักสองสามตัว บางบ้านเลี้ยงเป็นฝูงเลย!"
ชาวบ้านที่เดินมาด้วยกันอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมาลั่น จนต้องก้มตัวลงจับเข่า
"นายสหาย นายเข้ามาในหมู่บ้านตั้งนานแล้ว ได้ยินเสียงไก่หรือเป็ดห่านร้องบ้างไหม?"
หลงไห่จวินนึกย้อนไป
ตั้งแต่เข้ามาในหมู่บ้านจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยได้ยินเสียงไก่ร้องแม้แต่ครั้งเดียว
อย่าว่าแต่ไก่เป็ดห่านเลย แม้แต่เสียงหมาเห่าก็ไม่มีสักแอะ
เขาขมวดคิ้ว ฟังไปรอบๆ แล้ว ก็ยอมรับว่าไม่มีเสียงสัตว์ปีกเลยจริงๆ
"เอ๊ะ? ไม่มีจริงๆ ด้วย" หลงไห่จวินเกาหัว "เป็นไปได้ยังไง?"
"ไม่ใช่แค่ไม่มีไก่เป็ดห่าน แม้แต่หมาก็ไม่มีสักตัวเดียว"
ชาวบ้านที่เดินมาด้วยกันถอนหายใจ เสียงเหนื่อยหน่ายปนไปด้วยความจนใจ
"ฉันพูดตรงๆ เลยละกัน ของพวกนี้เราจุนเจือไม่ไหวมานานแล้ว ไก่เป็ดห่านมันต้องกินข้าวกินปลา พวกเรากินกันเองยังไม่อิ่ม ต้องแคะเปลือกไม้มากิน ต่อให้เราอยากเลี้ยงไก่เป็ดห่านก็ไม่มีข้าวจะให้มันกินหรอก คนยังจะอดตายอยู่แล้ว จะไปเอาอะไรมาดูแลสัตว์?"
หลงไห่จวินเงียบไป เขาอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็รู้สึกว่าพูดอะไรออกไปก็ดูไร้ความหมาย
ไม่คิดว่าสภาพบ้านนอกจะลำบากขนาดนี้แล้ว
"หมู่บ้านของเราเรียกได้ว่าไม่เลว" ชาวบ้านพูดต่อ น้ำเสียงอ่อนลงบ้าง
"อย่างน้อยก็ยังพอมีข้าวให้ท้อง เก็บผักใบไม้เพิ่มอีกหน่อยก็พอกินอิ่ม บางทีก็มีเนื้อให้กินอย่างวันนี้ เครื่องในหมาป่า หรือกระดูกอะไรพวกนี้ ล้วนเป็นของดีๆ ทั้งนั้น"
"นายไม่รู้ที่อื่นหรอก บางหมู่บ้านแทบจะควานหาเปลือกไม้กินจนเกลี้ยง อดอยากจนต้องนอนซมอยู่ในบ้านไม่ออกไปไหน หมู่บ้านเราเท่านั้นที่มีต้าเผิง เขาเข้าป่าล่าสัตว์เป็นประจำ ถึงทำให้ชาวบ้านอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้"