"ถ้าแกโดนชนตายก็สมน้ำหน้า! ทุกคนไม่ได้ห้ามแกเหรอ? แกไม่ฟังนี่นา ดันจะออกไปสู้หมูป่าคนเดียว! สู้ก็สู้แล้วยังสู้ไม่ชนะอีก ยิงไปหลายนัดก็ไม่โดนสักนัด จะให้พูดยังไงดีว่าแกมันไร้ประโยชน์!"
ผู้ใหญ่บ้านเก่าชี้หน้าหลงต้าเหนิง น้ำลายแทบจะกระเด็นใส่หน้า เสียงดังจนคนทั้งลานหน้าศาลบรรพบุรุษได้ยินกันหมด
คนอื่น ๆ ต่างก็เงี่ยหูฟังและหันมามอง
ดูผู้ใหญ่บ้านด่าหลาน
"ปู่ ผมยิงโดนนะ!"
หลงต้าเหนิงที่ก้มหน้ารับคำด่าเงียบ ๆ พอได้ยินว่าตัวเองยิงไม่โดนหมูป่า ก็ไม่ยอมทันที
อะไรกันที่บอกว่าผมยิงไม่โดน
ผมกลับมาจากแนวหน้า ทักษะการยิงของผมผ่านการทดสอบจากคนทั้งประเทศแล้วนะ
ในกองทัพ ผมเป็นมือปืนเทพนะ จะมาว่ากันลอย ๆ ว่าฝีมือปืนของมือปืนเทพไม่ดีไม่ได้
ไม่ยุติธรรมเลย
"แกยิงโดนอะไรกันเล่า แกบอกว่าแกยิงโดน แล้วทำไมบนตัวหมูป่าไม่มีรอยกระสุน?"
"ก็เพราะหนังหมูป่ามันหนาเกินไป กระสุนเลยเด้งออก!"
จะว่าเขาไม่รู้เรื่องก็ได้ จะว่าเขาไร้ประโยชน์ก็ได้ แต่ห้ามมาสงสัยฝีมือปืนของเขาเด็ดขาด
เขาคือมือปืนเทพนะ
ก็แค่หนังของเจ้าหมูป่ามันหนาเกินไป ปืนลูกซองแบบบ้าน ๆ ก็แย่เกินไป แรงส่งน้อยเกินไป กระสุนเลยเจาะหนังหมูป่าไม่เข้า
"แกหุบปาก!" ผู้ใหญ่บ้านเก่าตะคอก
"รู้ว่าหนังมันหนาแล้วแกไม่ยิงที่ตาเหรอ? เอาแต่หาข้ออ้างให้ตัวเองไปวัน ๆ!"
หลงต้าเหนิงถูกด่าจนก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาปู่ตัวเอง