หลงไห่จวินมองตามเสียงไป เห็นชายวัยราว ๆ กับเขากำลังใช้ไม้เท้าพยุงตัว เดินโซซัดโซเซเข้ามา
ชายคนนั้นหน้าซีด มีผ้าพันแผลพันตามจุดต่าง ๆ ทั่วตัว เดินไปไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดหายใจสะสมแรง หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นมา
แขนข้างหนึ่งของเขาพาดอยู่ที่หน้าอก อีกมือหนึ่งกำไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วซีด
"สวัสดีครับคุณสหาย ผมหลงไห่จวิน เป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อจากสำนักงานใหญ่ เป็นเพื่อนร่วมงานของหลงต้าเผิง ไม่ทราบว่าคุณเป็น...?"
หลงไห่จวินมองคนที่เดินมาด้วยความสงสัย
แผลขนาดนี้หนักเกินไปหน่อยมั้ง
บาดเจ็บขนาดนี้ไม่นอนพักที่บ้าน แล้วยังอุตส่าห์ปีนไม้เท้าออกมาทำไม?
ไม่เจ็บเหรอ?
"มันเป็นพวกไร้ประโยชน์ หนุ่มน้อยอย่าไปสนใจมันเลย"
ผู้ใหญ่บ้านเก่ามองคนที่เดินมา ใบหน้าหม่นลงทันที พูดกับหลงไห่จวินแล้วก็หันหน้าหนีไม่มองอีก
คนที่เดินมาได้ยินคำพูดของคุณปู่ รอยยิ้มบนใบหน้ากลายเป็นขมขื่นยิ่งขึ้น
"ปู่ครับ ปู่พูดอะไรกันแน่? มีปู่คนไหนพูดแบบนี้กับหลานชายตัวเองไหมครับ?"
หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน เธอถือเก้าอี้มาวางข้าง ๆ ผู้ใหญ่บ้านเก่า แล้วรีบเดินเข้าไปประคองชายคนนั้น ค่อย ๆ พยุงเขานั่งลง แล้วช่วยขยับแขนที่ห้อยอยู่ให้เข้าที่ กลัวว่านั่งแล้วจะไม่สบาย
สายตาที่มองผู้ใหญ่บ้านเก่าแฝงไปด้วยความน้อยใจเล็กน้อย
ใครเขาพูดแบบนี้กับหลานชายตัวเองต่อหน้าคนนอกกัน?
หลงไห่จวินอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าใจ "อ๋อ ที่แท้นี่ก็หลานชายคุณนี่เอง? คนนี้คงเป็นหลานสะใภ้สินะ? สวัสดีครับ สวัสดีครับ"