จี้หมาป่า สิ่งนี้หลงต้าเผิงย่อมรู้ดี
ในตำนานพื้นบ้าน เล็บและเขี้ยวของสัตว์ป่าสามารถใช้ขับไล่โรคและปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ ประเภทของเขี้ยวเล็บก็มี เขี้ยวหมาดำ เขี้ยวหมาป่า เขี้ยวเสือ และอื่นๆ
เขี้ยวเสือหามาได้ยากมาก เขี้ยวหมาดำก็แยกยากว่าจริงหรือปลอม ส่วนเขี้ยวหมาป่านั่นกลับหามาได้ง่ายกว่า
ในชนบท เด็กบางคนเกิดมาอ่อนแอ ป่วยง่าย ตกใจง่ายตอนกลางคืน พ่อแม่ก็จะหามาเขี้ยวหมาป่าหรือเขี้ยวหมาดำมาทำเป็นจี้ให้เด็กใส่ โดยหวังว่าจะใช้สิ่งนี้ขับไล่โรคและปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย
คนในหมู่บ้านพวกเขาหลายคนตอนเด็ก ๆ เคยมีประสบการณ์ใส่จี้เขี้ยวสัตว์แบบนี้
เฮยวา ลูกชายของเสี่ยวเฮย เคยใส่จี้เขี้ยวเสือด้วยซ้ำ
"ของแบบนี้ใส่ไม่ได้นะ?"
หลงต้าเผิงมองหลงไห่จวินแล้วพูดเสียงเบา
จี้เขี้ยวหมาป่า ถ้าเป็นในชนบทอาจจะไม่มีใครสนใจ แต่ในเมืองไม่ได้หรอก ยังไงซะ ป้ายของความเชื่อโชคลางก็ไม่ใช่ใครจะแบกรับไหว
โดยเฉพาะพวกที่อยู่ในหน่วยงานรัฐแบบพวกเขา ยิ่งไม่ได้
"ฉันรู้ ตอนนั้นเราจะใช้ผ้าเย็บเขี้ยวหมาป่าไว้ ยังไงก็ไม่มีใครรู้ว่าข้างในเป็นอะไร"
หลงไห่จวินก็มีวิธีของตัวเอง
"ได้ ถ้าอยากได้เขี้ยวหมาป่า คงต้องรอสักพัก" หลงต้าเผิงพูด "ตอนนี้ฉันยังไม่มีของสิ่งนี้"
หลงต้าเผิงเคยล่าหมาป่าจริง ๆ และล่ามาไม่น้อย
แต่หมาป่านี่ ของที่มีค่าที่สุดก็คือหนังที่อยู่บนตัวนั่นแหละ หนังหมาป่าทั้งตัวที่สมบูรณ์ หน้าตาดีหน่อยขายได้ห้าหยวน หน้าตาแย่หน่อยก็ขายได้สามหยวน
ทุกครั้งที่หลงต้าเผิงล่าหมาป่าได้ สิ่งแรกที่เขาทำคือลอกหนัง ส่วนเนื้อที่เหลือ หลงต้าเผิงจะจัดการตามสถานการณ์ ถ้าเหยื่อไม่พอจะเอากลับไป ถ้าเหยื่อพอแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเอากลับ