หลงต้าเผิงกำลังจะหันหลังออกไป ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ เลยหันกลับมาถามว่า "หัวหน้าแผนก ในคลังมีลูกธนูไหม?"
หลี่โช่วลี่งงไปครู่หนึ่ง "ลูกธนู?"
"ก็ลูกธนูที่ใช้กับธนูไง"
หลี่โช่วลี่เกาหัวคิดอยู่พักหนึ่ง "ในคลังไม่มีลูกธนู แต่มีปืน นายถนัดใช้ปืนอะไรล่ะ? ฉันจะให้คลังส่งให้สักกระบอก"
ลูกธนู ที่สถานีตำรวจจะมีลูกธนูมาจากไหนกัน ใครจะถือธนูไปจับโจรกันล่ะเนี่ย
"ไม่ต้องแล้ว ฉันยิงปืนไม่เป็น" หลงต้าเผิงโบกมือ "ฉันใช้แต่ธนู"
หลงต้าเผิงพูดความจริง
ชาติก่อนเขาไม่เคยจับปืน ชาตินี้ถึงจะเคยจับปืนลูกซอง แต่เขามีปมฝังใจ ปืนลูกซองทำเองมันระเบิดได้ หมู่บ้านข้างๆ มีนายพรานคนหนึ่งตายเพราะปืนระเบิด
แถมดินปืนยังโดนความชื้นแล้วยิงไม่ออก ยิ่งหน้าร้อน อากาศในภูเขาชื้นมาก ถ้าเจอฝน ดินปืนเปียกขึ้นมา ก็จบเห่
เทียบกับปืนแล้ว หลงต้าเผิงชอบธนูมากกว่า
เขามีความรู้สึกเป็นธรรมชาติกับธนู
เหมือนกับปืน ทั้งชาติก่อนชาตินี้เขาไม่เคยเรียนยิงธนู แต่ต่างกันตรงที่ ตอนที่เขาสัมผัสธนูครั้งแรก เขารู้สึกถึงความคุ้นเคยประหลาดๆ เหมือนเขาเกิดมาเพื่อยิงธนูเลย
นี่ไม่ใช่ระบบตอบแทนสกิล
แต่เป็นสกิลติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด
เรียนรู้ได้เอง
........
"ช่างเถอะ ไม่มีก็ไม่มี" หลงต้าเผิงหันหลังจะไป
"เดี๋ยวก่อน" หลี่โช่วลี่เรียกเขาไว้ "ไปก่อนสิ ฉันคิดออกแล้ว ฉันรู้ว่าที่ไหนมีลูกธนู"
หลงต้าเผิงหยุดฝีเท้า หันกลับมามองเขา
"ตอนที่ร่วมทุนรัฐกิจการค้าปี 56 ร้านขายธนูโบราณพวกนั้นรวมเข้าไปอยู่ในสหกรณ์ร่วมจำหน่ายอุปกรณ์กีฬาหมดแล้ว ตอนนี้ไม่ขายให้ประชาชนทั่วไป ขายให้ทีมยิงธนู โรงเรียนกีฬา นักกีฬาอาชีพ และหน่วยงานเท่านั้น"