รุ่งสาง ผู้คนในลานบ้านโดยรอบทยอยตื่นนอน
บางคนใส่เสื้อคลุมเดินออกไปเข้าห้องน้ำต่อแถว ง่วงจนหาวไม่หยุด
บางคนนั่งยองๆ อยู่ข้างก๊อกน้ำแปรงฟัน พลางคุยกับคนข้างๆ ถึงเรื่องสนุกๆ เมื่อวาน
บางคนถือชามยืนอยู่หน้าประตูซดโจ๊ก ใบหน้าหม่นหมองเหมือนกำลังคิดว่าข้าวของวันพรุ่งนี้จะพอหรือไม่
ยามเช้าของลานบ้าน กลอุบายน้อยลง ความสงบสุขมากขึ้น
ทันใดนั้น
กลิ่นหอมของเนื้อลอยมาจากนอกลาน
กลิ่นนี้ยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก
“ไอ้เวรเอ๊ย ตื่นเช้ามากินเนื้อ นายบ้าไปแล้วหรือไง!”
ลิ่วเกนที่ถือชามโจ๊กอยู่ด่าไปทางลานบ้านของหลงต้าเผิง
“อีกแล้ว บ้านข้างๆ เมื่อคืนกิน เช้านี้กินอีก บ้านเขามีภูเขาทองคำเงินหรือไง?”
หยานปู้กุ้ยได้กลิ่นเนื้อลอยมา รู้สึกว่าโจ๊กในชามตัวเองก็หอมขึ้นมา คิดจะด่าแต่ถ้าได้ผลประโยชน์ด้วยจะดีมาก
เสียดายที่บ้านเลขที่ 95 ไปยุ่งกับบ้านข้างๆ ไม่ได้
“ยิ่งกินยิ่งหิว”
หยานเจี๋ยเฉิงดื่มโจ๊กในชามหมด แล้วหันไปมองชามของน้องชายน้องสาว คนเหล่านั้นเหมือนรู้ทัน ปิดชามตัวเองแล้วกินรวดเดียว ยังไม่วายเลียชามให้สะอาด ไม่ให้โอกาสหยานเจี๋ยเฉิงเลย
“ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันจะแย่งพวกนายหรือไง?”
หยานเจี๋ยเฉิงสีหน้าไม่พอใจ
“หวังว่าจะไม่”
หยานเจี๋ยฟ่างหัวเราะเย็น
“พ่อ ผมมีเรื่องจะพูดกับพ่อหน่อย”
“เรื่องอะไร?”
“ช่วยจ่ายเงินซื้องานให้ผมหน่อยเถอะ ทำงานขนของที่ท่าเรือ ผมทนไม่ไหวแล้ว กินข้าวแค่นี้ ไม่มีแรงยกของ”