รถจี๊ปโยกไปมาตามถนนดินนานกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาจอดที่ปากหมู่บ้านหลงเจีย
“ถนนช่วงหน้าหมู่บ้านนายนี่ก็โทรมเกินไปแล้ว!”
หลงไห่จวินกระโดดลงจากเบาะคนขับ เอามือทั้งสองข้างนวดก้นตัวเอง ถูกสะเทือนจนหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ให้ตายสิ ก้นฉันชาไปหมดแล้ว ฉันแทบจะไม่รู้สึกว่ามีก้นอยู่เลย ถนนเส้นนี้มันเป็นหายนะชัดๆ!”
หลงไห่จวินยังคงบ่นไม่หยุด
“ถนนในชนบทก็เป็นแบบนี้แหละ”
หลงต้าเผิงลงจากฝั่งผู้โดยสาร สะพายธนูไว้ที่บ่า ก้มลงหยิบลูกธนูมัดนั้นขึ้นมา แล้วตบไหล่หลงไห่จวินเบาๆ
หลงไห่จวินนวดก้นอยู่ หยิบกระเป๋าผ้าใบออกจากเบาะหลัง แล้วเดินตามขึ้นมา:“สุดท้ายก็แก่แล้ว ตอนอยู่สมรภูมิ ถนนแบบไหนฉันไม่เคยลอง เอาแต่ตอนนี้ ถนนห่วยๆ แค่นี้ทำเอาฉันเกือบเสียก้นไปครึ่งหนึ่ง”
หลงไห่จวินถอนหายใจ
“นายเคยออกรบด้วยเหรอ?”
หลงต้าเผิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“หน้าตาฉันไม่เหมือนคนเคยออกรบเหรอ? เพื่อนเอ๊ย ตอนนั้นฉันเคยสะพายปืนยิงพวกฝรั่งตัวร้ายมาแล้วนะ”
หลงไห่จวินรีบดึงเสื้อของตัวเองขึ้น เผยให้เห็นแผลเป็นน่าเกลียดแผลหนึ่ง
“ระเบิดของพวกฝรั่งระเบิดลงที่ข้างเท้าฉัน ฉันรอดตายมาอย่างหวุดหวิด ตอนนี้ในแผลยังมีเศษกระสุนที่ยังไม่ได้เอาออกอีกเลย”
“ฉันแค่ไม่คิดว่านายที่เคยออกรบ จะมาเป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อ ตามหลักแล้ว พวกนายที่ปลดประจำการน่าจะไปเป็นหน่วยคุ้มครองหรือทีมสืบสวนอะไรแบบนั้นไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงได้มาอยู่แผนกธุรการทั่วไป งานไม่ตรงสายเลย”