"ต่อไป ขอเชิญเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจเจียะตาวโข่วประกาศคำตัดสินของเหออุ้ยจู้"
เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตยืนบนเวที ตะโกนบอกฝูงชนเบื้องล่าง
เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลานบ้าน จนลอดไปถึงบ้านเรือนรอบๆ บ้านเลขที่ 95 ด้วย ตามกำแพงข้างๆ ก็มีคนจากบ้านอื่นปีนขึ้นมาดูอยู่ไม่น้อย สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่บนเวที
จนกระทั่งรอบข้างเงียบสงบลง
เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเดินขึ้นเวที หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า คลี่ออก แล้วอ่านว่า "เหออุ้ยจู้ ชาย อายุ 25 ปี เป็นกรรมกรโรงงานเหล็กกล้าดาวแดง เนื่องจากจงใจทำร้ายข้าราชการที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างเปิดเผย มีพฤติกรรมเลวร้าย สร้างผลกระทบอย่างร้ายแรง ผ่านการพิจารณาของคณะกรรมการแรงงาน มีคำตัดสินให้เหออุ้ยจู้ใช้แรงงานหนักเป็นเวลา 6 เดือน และชดใช้ค่าเสียหายให้ผู้เสียหาย 20 หยวน มีผลทันที และให้ขึ้นทะเบียนเป็นบุคคลชั้นต่ำ แจ้งประกาศทั่วเมือง"
เมื่อเสียงประกาศจบลง ใต้เวทีก็แตกเป็นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ทันที
"หกเดือน นี่มันตัดสินจำคุกจริงๆ นะเนี่ย แค่เตะครั้งเดียวก็โดนหกเดือน แถมยังต้องจ่ายเงินอีก หนักเกินไปแล้วมั้ง"
"ไม่ใช่นะ เจี่ยจางซื่อเมียบ้านั้นก็ทำร้ายเขาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ทำไมเจี่ยจางซื่อโดนแค่กักขัง 45 วัน ความผิดต่างกันยังไง?"
ข้างล่างมีบางคนไม่เข้าใจคำตัดสินครั้งนี้
เพราะห่างกันไม่กี่วัน คำตัดสินของเจี่ยจางซื่อกับซาจู้กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
"พวกนายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ อย่างแรก การทำร้ายข้าราชการที่กำลังปฏิบัติหน้าที่กับการทำร้ายคนที่ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่นั้นมีโทษต่างกัน อย่างที่สอง การทำร้ายสำเร็จกับการทำร้ายไม่สำเร็จก็ต่างกัน อย่าดูว่าเจี่ยจางซื่อจะดุแค่ไหน แต่จริงๆ แล้วเจี่ยจางซื่อไม่ได้ทำร้ายใครสำเร็จ ส่วนซาจู้น่ะ เตะโดนคนเต็มๆ และยังมีท่าทีจะทำร้ายต่ออีก แค่นี้ โทษของซาจู้ก็ไม่ทางลดลงได้"