"ช่วยหลีกทางหน่อยครับ"
เสียงของหลงต้าเผิงไม่ดังนัก แต่เหล่าป้าที่ปิดทางอยู่ด้านหน้าเมื่อหันกลับไปมอง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
พวกนางรู้จักหลงต้าเผิง
พูดให้ถูกคือ ตอนนี้ในหนานลัวกู่ซวง ไม่มีใครไม่รู้จักหลงต้าเผิง
ก็เพราะคนคนนี้แหละ ที่ทำให้สามเจ้าพ่อแห่งหนานลัวกู่ซวงของพวกเขาต้องถูกส่งเข้าคุก
มีประวัติการณ์แบบนี้ ใครจะไม่กลัวกันเล่า?
เหล่าป้ารีบหลบไปด้านข้างอย่างวุ่นวาย เปิดทางให้หลงต้าเผิง
หลงต้าเผิงก็ไม่สนใจจะเก็บพวกป้าเหล่านี้ เขารู้ดีว่าสายตาที่คนพวกนี้มองมานั้นไม่ปกติ แต่ขอแค่ไม่มาหาเรื่องเขา หลงต้าเผิงก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย
หลงต้าเผิงเข็นจักรยาน เดินฝ่าฝูงชน ผ่านเข้าไปในลานบ้านของตัวเอง แล้วปิดประตูตามสบาย
หลังจากที่เขาปิดประตู เหล่าชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็หันความสนใจมาทางนี้ ชี้ไปที่ประตูลานบ้านของเขา แล้วแตกเป็นเสียงจ้อกแจ้กจอแจอีกครั้ง
"นี่ไงเพื่อนบ้านคนที่ส่งซาจู้กับยายหูหนวกเข้าคุกน่ะ? ดูท่าทางน่ากลัวจริงๆ ด้วย มีสี่ตา ดูก็รู้ว่าไม่ธรรมดา อย่าไปยุ่งด้วยดีกว่า"
เหล่าป้าพูดกันเสียงเบา
"ไม่มีความรู้น่ากลัวจริงๆ นั่นมันตาสองชั้น พวกป้าอ่านหนังสือกันบ้างไหมเนี่ย?"
หนุ่มน้อยข้างๆ แทรกขึ้นมา
"ไอ้เวรเอ้ย ไปให้พ้น ปากดีเหมือนจะอ่านหนังสือออกนักหรือไง? แกก็แค่จบชั้นประถมปลายเอง จะมาทำเป็นเสือสิงห์อะไรกันนักหนา? ไม่รู้นึกว่าเป็นมหาวิทยาลัยซะอีก"