"ใช่ ๆ รอเลิกงานก่อนค่อยไปก็ได้"
"ไม่ต้องรอเลิกงานหรอก"
หลี่โช่วลี่โบกมือ "นายไปเลยตอนนี้ก็ได้ ยังไงเดือนนี้ตัวชี้วัดนายก็ทำครบแล้ว จะมาจะไปก็ไม่มีใครว่า"
"ฉันได้ยินลาวหวังจากแผนกข้าง ๆ บอกว่าเช้านี้ร้านค้าของรัฐมีจักรยานยี่ห้อหย่งจิ่วมาใหม่ ของดีแท้ ๆ รีบไปเถอะ เดี๋ยวก็หมด"
หลงต้าเผิงพยักหน้า ไม่พูดอะไรมาก ลุกขึ้นออกจากออฟฟิศ
เขาพูดลาเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศแล้วก็เตรียมจะออกไป ตอนนั้นเอง หลงไห่จวินเดินเข้ามาจากข้างนอก มองหลงต้าเผิงด้วยสายตางง ๆ
"เฮ้ย ต้าเผิง เที่ยงโรงอาหารทำหมูด้วยนะ นายจะไปแล้วเหรอ"
"ไม่เป็นไร พวกแกกินเถอะ ฉันต้องไปซื้อจักรยาน"
หลงต้าเผิงสะบัดคูปองจักรยานในมือ
"โห หัวหน้าให้คูปองนายจริงเหรอ งั้นไม่ล่ะ นายรีบไปเถอะ"
"บาย"
หลงต้าเผิงโบกมือลาทุกคนแล้วก็ออกไป เดินออกจากประตูสำนักงานใหญ่ ไปตามถนนมุ่งหน้าสู่ร้านค้าของรัฐ
คนบนถนนไม่มากนัก เป็นครั้งคราวก็มีจักรยานสองสามคันวิ่งผ่านมาพร้อมเสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊ง เสียงใสกังวานจนคนเดินถนนพากันเหลียวมอง
ในยุคนี้ การได้ขี่จักรยานสักคัน ไม่ต่างจากการขับรถหรูอวดชาวบ้านในยุคหลัง
รถหรูไม่หรู หลงต้าเผิงไม่แคร์ เขาแค่มองที่ความใช้งานได้จริงของจักรยาน พอมีจักรยานแล้ว ต่อไปไปกลับหมู่บ้านก็ไม่ต้องไปรอรถที่สถานี อยากไปตอนไหนก็ไปตอนนั้น สะดวกมาก
สำหรับเขา นี่คือสิ่งที่ใช้งานได้จริงที่สุด
ไม่นาน หลงต้าเผิงก็มาถึงร้านค้าของรัฐ
คนเข้าออกที่ประตูไม่น้อย พอเข้าไปก็เห็นคนต่อคิวที่เคาน์เตอร์ก็ไม่น้อย พนักงานขายแต่ละเคาน์เตอร์ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ