กรุงปักกิ่ง สถานีตำรวจเจียะตาวโข่ว
กลางคืน
หลอดไฟขาวหน้าสถานีตำรวจส่องแสงสลัว ทอดเงาสีขาวซีดลงบนพื้นซีเมนต์
ผีเสื้อกลางคืนสองสามตัวบินวนรอบหลอดไฟ เงาบนพื้นสั่นไหวใหญ่เล็กไม่แน่นอน
ประตูเหล็กดังเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถูกตำรวจพาออกมาจากข้างใน
ผมของเธอยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเหลือง สายตาเหม่อลอย เดินสองขาเหมือนเหยียบปุยฝ้าย ก้าวหนึ่งลึกก้าวหนึ่งตื้น ทั้งคนยังดูไม่ฟื้นจากความตกใจ
"หลิวกุ้ยเฟิน คุณไม่เป็นไรแล้ว กลับได้แล้ว"
ตำรวจยืนอยู่หน้าประตู พูดเสียงเรียบๆ กำชับประโยคหนึ่ง
"ผมแนะนำคุณประโยคหนึ่ง อย่าไปยุ่งกับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่เช่นนั้นคราวหน้าไม่มีโชคดีแบบนี้อีก"
ตำรวจมองป้าคนนี้แวบหนึ่ง พูดเตือน
ป้าผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างเครื่องจักร ริมฝีปากขยับ แต่พูดไม่ออก
เธอก็ไม่คิดว่าครั้งนี้จะถูกจับไปสอบสวน โชคดีที่ตัวเองบริสุทธิ์ ไม่งั้นไม่ตายก็ต้องถลอก
ป้าผู้เฒ่าเพิ่งก้าวลงบันได มือข้างหนึ่งก็กระชากไหล่เธอทันที
"กุ้ยเฟิน!"
อี้จงไห่พุ่งออกมาจากความมืด คว้าแขนป้าผู้เฒ่าไว้แน่น แรงมากจนเธอขมวดคิ้ว
แต่เขาไม่ทันได้ปลอบภรรยา หันไปถามตำรวจหน้าประตูอย่างเร่งรีบ: "สหายตำรวจ ผมถามหน่อย คนในโรงเรือนเรา เหออุ้ยจู้ เขาปล่อยตัวเมื่อไหร่? แล้วยายแก่ในโรงเรือนเรา เธออายุมาก ยังถูกหักขา ไม่ส่งโรงพยาบาลพักฟื้น เธอทนไม่ไหวนะ"