เสียงฟู่ ๆ ใกล้เข้ามาทุกที และถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
หลงต้าเผิงรูม่านตาหดเล็กน้อย สัญชาตญาณของร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง เขาล้วงไปที่มีดพกที่เอว สายตามุ่งไปที่ต้นเสียงอย่างไม่วางตา
หลงต้าเผิงกลั้นหายใจ เสียงฟู่ ๆ อยู่ห่างออกไปแค่สามสี่เมตร
จากความถี่ของเสียงที่เร่งรีบ เจ้าไส้เดือนน้อยน่าจะเข้าสู่ท่าโจมตีแล้ว พร้อมจะพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ
งูโจมตีได้เร็วมาก ตั้งแต่เริ่มออกแรงจนถึงกัดเหยื่อ คนธรรมดาไม่มีทางทันตั้งตัว แต่หลงต้าเผิงไม่ใช่คนธรรมดา
มาแล้ว
สายตาเขามองเห็นเงาราง ๆ ในพุ่มไม้ด้านหลัง
เกือบจะในทันที
ฟู่!
พุ่มไม้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาดำพุ่งออกมาจากในนั้น ตรงเข้าหาใบหน้าของหลงต้าเผิง
ขณะนั้นเอง
หลงต้าเผิงใช้สัญชาตญาณปามีดออกไปทางเงาดำนั้น
วึ่บ!
มีดพุ่งตัดอากาศ ทิ้งแสงเย็นเฉียบเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ
ได้ยินเพียงเสียงตึงอู้อี้ ใบมีดแทงทะลุเงาดำที่พุ่งเข้ามานั้นอย่างแม่นยำ พลังยังไม่ลด ทะลุไปปักเงาดำนั้นแน่นกับลำต้นไม้ที่อยู่ใกล้
เงาดำบนลำต้นดิ้นรนอย่างรุนแรงสองสามที หางฟาดไปมา แต่ไม่นานก็หยุดนิ่ง
มีดทะลุหัวมัน ปักมันแน่นกับเปลือกไม้ งูตัวนี้ตายแล้ว การดิ้นของร่างกายเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบสนองของกล้ามเนื้อ
[ติ๊ด! ล่าสำเร็จ งูพิษหางสั้น (ขาว) รางวัลสามหยวน]
สามหยวน ก็ไม่เลวนี่นา
หลงต้าเผิงไม่รีบเข้าไป
เขายืนรออยู่ที่เดิมประมาณสิบกว่าวินาที จนแน่ใจว่างูตัวนั้นหยุดนิ่งสนิทแล้ว จึงลุกขึ้นจากพุ่มไม้ เดินไปที่ลำต้นไม้ ก้มลงมองใกล้ ๆ