“ดูนี่สิ... พอไหม?”
เธอหยิบเงินทั้งหมดในกระเป๋าสตางค์ออกมา รวบส่งให้เหยียนเซียวตรงหน้า เสียงยังสั่นเล็กน้อย
เหยียนเซียวกำลังจะตอบตกลง แต่สายตากลับไปหยุดอยู่ที่เงินซึ่งเซี่ยหว่านหว่านยื่นมาให้
มันเป็นธนบัตรยับย่อยปึกหนึ่ง ถูกหนีบไว้ในมือเล็ก ๆ ขาวสะอาด
เจ้าของมือนั้นกำลังมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหม่าและความคาดหวังปะปนกัน
เงินเก่ามาก ขอบธนบัตรรุ่ยไปหมด ใบที่มีมูลค่าสูงสุดคือแบงก์ห้าสิบ ส่วนที่เหลือเป็นแบงก์สิบกับแบงก์ห้า แถมยังมีแบงก์หนึ่งหยวนยับ ๆ อีกหลายใบ
เห็นได้ชัดว่าเจ้าของเก็บเงินเหล่านี้ไว้อย่างทะนุถนอม ทุกใบถูกคลี่จนเรียบกริบ
เหยียนเซียวละสายตาจากเงิน แล้วกวาดมองการแต่งกายของเด็กสาวอย่างแนบเนียน
ชุดนักเรียนเรียบง่ายถูกซักจนสีซีด ข้อมือเสื้อกับคอเสื้อสึกหนักเป็นพิเศษ รองเท้าผ้าใบสีขาวที่สวมอยู่ก็ขัดจนสะอาดเอี่ยม ทว่าด้านข้างเริ่มมีรอยกาวปริเล็ก ๆ แล้ว
เขาเข้าใจทันที
ดูท่าฐานะทางบ้านของสาวสวยประจำโรงเรียนคนนี้คงไม่ค่อยดีนัก
ความคิดที่วาบผ่านใจไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า
เขายื่นสองนิ้วออกไปอย่างไร้อารมณ์ ค่อย ๆ หยิบแบงก์ยี่สิบหนึ่งใบกับแบงก์ห้าอีกหนึ่งใบออกจากปึกเงิน
ตลอดทั้งกระบวนการ เหยียนเซียวสงบนิ่ง ราวกับกำลังทำเรื่องธรรมดาสามัญที่สุด
เซี่ยหว่านหว่านมองการกระทำของเด็กหนุ่มแล้วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง
เอ๊ะ?
เอาไปแค่... 25 หยวนเองเหรอ?
เด็กสาวชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้
เธอนึกว่าอีกฝ่ายอย่างน้อยก็คงหยิบแบงก์ห้าสิบไป หรือไม่ก็... เอาไปทั้งหมด
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะหยิบเพิ่ม เธอก็ยื่นมือไปข้างหน้าอีกนิดโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเตือนเสียงเบาอย่างขลาด ๆ ว่า
“เหยียนเซียว นายเอาไปอีกหน่อยก็ได้นะ...”
“แค่นี้พอ”
เหยียนเซียวเก็บเงิน 25 หยวนใส่กระเป๋า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ทีนี้เราก็หายกันแล้ว”
พูดจบ เขาก็ไม่มองเซี่ยหว่านหว่านอีก หันไปคว้ากระเป๋านักเรียนของตัวเองแล้วก้าวยาว ๆ ออกจากห้องเก็บอุปกรณ์โดยไม่หันกลับมา
ทิ้งให้เซี่ยหว่านหว่านยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
มือเธอยังคงยกปึกเงินย่อยไว้ สายตามองแผ่นหลังสูงโปร่งที่ดูผอมบางเล็กน้อยของเด็กหนุ่มหายลับไปในความมืดตรงปลายทางเดิน
ความรู้สึกเปรี้ยวฝาดที่ไม่รู้จักพลุ่งพล่านและปั่นป่วนอยู่ในใจ
ในห้องเก็บอุปกรณ์แคบ ๆ เด็กสาวก้มหน้า มองเงินในฝ่ามือ แล้วหันไปมองทางที่เด็กหนุ่มจากไป เธอนิ่งอยู่นานไม่ขยับ
ขอบธนบัตรในมือถูกเล็บนิ้วโป้งกดจนบุบและเสียรูปไปแล้ว แต่เธอกลับไม่รู้ตัว
ผ่านไปนานมาก เธอถึงค่อย ๆ เก็บเงินกลับเข้ากระเป๋าสตางค์อย่างทะนุถนอม
จากนั้นก็เอ่ยเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่งว่า
“เหยียนเซียวเป็นคนดีจังเลย...”
......
“กำไรเน้น ๆ 25 หยวน แฮปปี้สุด ๆ”
เมื่อเดินออกจากอาคารเรียนและรับลมวสันต์เย็นสบายยามพลบค่ำ เหยียนเซียวก็ล้วงแบงก์ยี่สิบกับแบงก์ห้าออกจากกระเป๋ามาแกว่งตรงหน้า อารมณ์ดีไม่น้อย
เขาไม่ชอบติดค้างบุญคุณใครมาแต่ไหนแต่ไร
เพราะเรื่องบุญคุณนี่แหละน่ารำคาญที่สุด พอติดค้างแล้วก็ไม่รู้ว่าจะใช้คืนได้เมื่อไหร่ แถมยังไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายจะให้ใช้คืนด้วยอะไร
ในทำนองเดียวกัน เขาก็ไม่ชอบให้คนอื่นมาติดค้างบุญคุณตัวเอง
เพราะงั้น การรับค่าตอบแทนจึงเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด
จ่ายจบในครั้งเดียว เงินกับของแลกเปลี่ยนกันเรียบร้อย ต่างคนต่างไม่ติดค้างกัน
เงิน 25 หยวนนี้ไม่มากไม่น้อย กำลังพอดี
ดูจากฐานะของสาวสวยประจำโรงเรียนคนนั้นแล้ว เงินจำนวนนี้ไม่ทำให้เธอลำบากจนเกินไป แต่ก็ไม่ทำให้เขาดูเหมือนทำอะไรส่ง ๆ มันลงตัวตรงจุดสมดุลที่สมบูรณ์แบบพอดี
เพอร์เฟกต์
เหยียนเซียวพอใจวิธีจัดการของตัวเองครั้งนี้มาก เขาฮัมเพลงที่เพี้ยนไปหมด พลางเดินอย่างอารมณ์ดีไปทางประตูโรงเรียน
แต่...
พอนึกถึงเรื่องวุ่นวายที่ก่อไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์วันนี้ อารมณ์ดี ๆ ก็พลันถูกเงาหม่นปกคลุม
นักเลงหญิงที่ชื่อจ้าวเหยียนดูท่าทางมีอิทธิพลในบ้านไม่น้อย
วันนี้เขาทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าลูกน้องขนาดนั้น ไม่มีทางที่เธอจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่
ชีวิตในโรงเรียนหลังจากนี้คงไม่สงบสุขแล้ว
“จึ๊”
เหยียนเซียวจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด แล้วขยี้ผมตัวเอง
“เด็กวัยรุ่นนี่น่ารำคาญจริง ๆ หรือจะย้ายโรงเรียนไปเลยดีนะ”
อย่างไรเขาก็เพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน แถมไม่ได้รู้สึกผูกพันกับโรงเรียนนี้เท่าไหร่ เปลี่ยนที่แล้วเริ่มต้นใหม่ ห่างไกลจากเรื่องวุ่นวายพวกนี้ ดูจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว
【ติ๊ง—】
ขณะที่เขาเดินไปพลางคิดถึงความเป็นไปได้ในการย้ายโรงเรียน โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นกะทันหัน พร้อมเสียงแจ้งเตือนใสกังวาน
“หืม?”
เหยียนเซียวหยุดเดินแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
เป็นข้อความสั้น
เขากดเปิดดูส่ง ๆ
【สวัสดีค่ะพี่ชาย อยู่คนเดียวเหงาไหม? ค่ำคืนยาวนานขนาดนี้ นอนไม่หลับหรือเปล่า สนใจพบพานกันทางจิตวิญญาณสักครั้งไหมคะ?
น้องสาวผิวขาวหน้าตาสวย แถมฝีมือเยี่ยม คลิกลิงก์ด้านล่างเพื่อปลดล็อกบริการส่วนตัวสุดพิเศษได้เลยนะคะ~[ลิงก์]】
ข้อความจากโทรศัพท์ที่ชวนวาบหวามและโจ่งแจ้ง เต็มไปด้วยถ้อยคำยั่วยวน ปรากฏอยู่บนหน้าจออย่างชัดเจน
เหยียนเซียวอ่านข้อความลามกที่ทำให้หนุ่มใสซื่อไม่รู้กี่คนใจเต้นแรง หน้าแดงหูแดงได้ ทว่าคิ้วของเขากลับขมวดแน่น
นิ้วของเขาพิมพ์ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว เปิดช่องตอบกลับโดยไม่รู้ตัว แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความ
——【สวัสดีครับ ข้อความของคุณมีข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ 3 จุด และใช้เครื่องหมายวรรคตอนไม่ถูกต้อง 1 จุด
ข้อแรก “ค่ำคืนยาวนาน” กับ “นอนไม่หลับ” มีความหมายซ้ำซ้อนกัน แนะนำให้ตัดทอน
ข้อสอง ระหว่าง “ผิวขาวหน้าตาสวย” กับ “ฝีมือเยี่ยม” ขาดคำเชื่อมที่จำเป็นเพื่อแสดงความสัมพันธ์ทางตรรกะ
ข้อสาม คำว่า “บริการส่วนตัวสุดพิเศษ” ฟังดูแปลกมาก เพราะตัวบริการก็เป็นเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว การเติมคำว่า “พิเศษ” เข้าไปจึงดูเกินจำเป็น
สุดท้าย เครื่องหมายตัวหนอนหลังคำว่า “นะคะ” ที่ตามหลังเครื่องหมายอัศเจรีย์ ไม่เหมาะกับข้อความโฆษณาอย่างเป็นทางการ
แนะนำให้แก้ไข ขอให้กิจการราบรื่นครับ】
ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอก็แสดงข้อความว่า “ส่งข้อความสำเร็จ”
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว
ทีนี้ค่อยสบายใจหน่อย
ออกมาทำธุรกิจทั้งที จะสะเพร่าแบบนี้ได้ยังไง? ทำให้มันมืออาชีพหน่อยได้ไหม!
จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็กดรายงานข้อความนั้นอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นเพิ่มเบอร์นี้เข้าแบล็กลิสต์ ทุกอย่างต่อเนื่องคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ
คงไม่มีใครหลงเชื่อจริง ๆ หรอกมั้ง?
รู้จักต้าเซียนเถียวไหมล่ะ