“นึกว่าจะมีนิ้วทองหรือระบบตื่นขึ้นมาอะไรแบบนั้นซะอีก ดีใจเก้อเลยแฮะ”
เหยียนเซียวเบ้ปาก แล้วยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
เมื่อกี้พอได้ยินเสียง【ติ๊ง—】เขาก็นึกจริง ๆ ว่าดวงกำลังจะพลิก ชีวิตพระเอกนิยายในที่สุดก็ถึงคิวเขาบ้างแล้ว
ที่ไหนได้ สรุปก็เป็นแค่พวกหลอกลวงที่ส่งโฆษณาลามกมาให้
“ไม่รู้ว่าขั้นตอนย้ายโรงเรียนที่อื่นจะยุ่งยากไหมนะ”
เขาเดินไปทางประตูโรงเรียน พลางครุ่นคิดเรื่องย้ายโรงเรียนไปด้วย
โรงเรียนเอกชนชิงเถิงไม่ใช่โรงเรียนธรรมดาในมณฑลเจียงหวย นักเรียนข้างในล้วนเป็นลูกคนรวยหรือไม่ก็ลูกคนมีอำนาจ พวกตัวปัญหาแบบจ้าวเหยียนคงมีไม่น้อย
เพื่อชีวิตสงบสุข เปลี่ยนสภาพแวดล้อมน่าจะดีกว่า
ยามเย็นในเดือนเมษายน อากาศยังเจือความเย็นของปลายฤดูใบไม้ผลิอยู่เล็กน้อย ลมพัดผ่านกายแล้วรู้สึกสบายมาก
ไฟถนนทยอยสว่างขึ้นทีละดวง เงาของเด็กหนุ่มทอดยาวเหยียดบนพื้น
เขาเดินไปพลางคิดไปพลางว่าพรุ่งนี้จะไปดูโรงเรียนไหนบ้าง
【ติ๊ง—】
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง
ฝีเท้าของเหยียนเซียวชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากัน
มาอีกแล้วเหรอ?
จะไม่เลิกกันสักทีใช่ไหม?
มุกเดิมใช้กับเขาไม่ได้ผลเป็นครั้งที่สองหรอก
เขาขี้เกียจหยิบโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะเมินไปเสีย
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังอยู่ในจุดเปลี่ยนสำคัญของเนื้อเรื่อง...】
【ระบบไถ่บาปนางร้ายกำลังเปิดใช้งาน...】
【ความคืบหน้าการเปิดใช้งาน 10%...50%...100%...】
【เปิดใช้งานระบบสำเร็จ!】
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ดังต่อเนื่องขึ้นมาในหัวของเขาโดยตรง!
ฝีเท้าของเหยียนเซียวหยุดกึก
ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ สีหน้าตกตะลึงปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก
“หรือว่า...”
วินาทีถัดมา ภาพตรงหน้าเปลี่ยนแปลงจนชวนให้รู้สึกวิงเวียน
สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งสูงราวครึ่งตัวคน มีปีกเล็ก ๆ และวงแหวนแสงลอยอยู่เหนือหัว หน้าตาคล้ายเทวดาตัวจิ๋วแบบการ์ตูน ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
เจ้าตัวเล็กบินวนรอบเขาสองรอบ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วกะพริบดวงตากลมโตเป็นประกาย ทักทายเขาด้วยน้ำเสียงร่าเริง
【โฮสต์ผู้ทรงเกียรติ สวัสดีค่า~ ฉันคือปัญญาประดิษฐ์ระบบส่วนตัวของคุณ เรียกฉันว่าเสี่ยวชีได้นะ!】
เสียงของเจ้าตัวเล็กใสกังวานไพเราะ เจือความร่าเริงแบบเด็ก ๆ ฟังดูไม่มีพิษมีภัย
มันบินวนรอบเหยียนเซียวหนึ่งรอบ ราวกับกำลังมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
【เอ่อ...ก่อนอื่น ฉันต้องขอโทษอย่างจริงใจเรื่องที่ระบบเปิดใช้งานล่าช้า รวมถึงอาการไม่สบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดกับร่างกายของคุณระหว่างเปิดใช้งาน...】
พูดจบ เสี่ยวชีก็ใช้นิ้วสั้น ๆ สีขาวสองนิ้วจิ้มกันไปมา ดูคล้ายจะกระดากใจอยู่หน่อย ๆ
เหยียนเซียวมองเจ้าตัวเล็กตรงหน้า ครู่หนึ่งก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
เขาอดยื่นมือออกไปไม่ได้ แล้วบีบแก้มนุ่มนิ่มของเจ้าตัวเล็กกลางอากาศไว้
จากนั้นก็ออกแรงดึงออก
【เจ็บ ๆ ๆ! โฮสต์ทำอะไรน่ะ! เดี๋ยวแก้มก็ยืดหมดหรอก!】
สัมผัสอุ่น ๆ และเด้งดึ๋งที่ปลายนิ้วชัดเจนอย่างกับของจริง
นี่มัน...ของจริงเหรอ?
แต่ว่า...
“ฉันมาอยู่โลกนี้เกือบสองเดือนครึ่งแล้ว ทำไมนายเพิ่งเปิดใช้งานตอนนี้?”
เหยียนเซียวชักมือกลับ แล้วมองสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่า “เสี่ยวชี” ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
พอถูกถามเรื่องนี้ เสี่ยวชีก็ดูอึดอัดอยู่หน่อย ๆ ปีกเล็ก ๆ ของมันกระพือถี่ขึ้น ดวงตากลอกไปมารอบหนึ่ง
【หลัก ๆ ก็เพราะพลังงานของระบบไม่พอ แถมตอนเชื่อมต่อเส้นเรื่องของโลกยังเกิดเรื่องผิดพลาดนิดหน่อย เลย...เลยล่าช้าน่ะ】
【เอ่อ...】
เห็นสีหน้าเหยียนเซียวไม่เปลี่ยน เสี่ยวชีก็กลอกตาแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง พูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมสุด ๆ ว่า
【แต่โฮสต์เก่งมากจริง ๆ นะ! ไม่มีใครช่วยแท้ ๆ ยังสอบเข้าโรงเรียนเอกชนชิงเถิงได้ด้วยตัวเอง! โรงเรียนนี้มีอัตราสอบเข้าต่อระดับชั้นสูงเป็นอันดับต้น ๆ สามของทั้งเมืองเลยนะ! โฮสต์นี่อัจฉริยะชัด ๆ!】
คำประจบชุดใหญ่ ทั้งน้ำเสียงจริงใจและสีหน้าที่โอเวอร์จนเหยียนเซียวอดเลิกคิ้วไม่ได้
ก็จริงแฮะ
เขาไม่ใช่คนดั้งเดิมของโลกนี้ แต่มาจากสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าดาวคราม
ตัวตนของเขาในโลกนี้คือเด็กหนุ่มกำพร้าพ่อแม่ เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
การสอบเข้าโรงเรียนชิงเถิงทำให้เขาต้องออกแรงไม่น้อยจริง ๆ
แต่เจ้าตัวเล็กนี่เป็นแค่ระบบที่เพิ่งเปิดใช้งาน ทำไมถึงรู้เรื่องพวกนี้ได้?
ความคิดหนึ่งแวบผ่านเข้ามาในใจเหยียนเซียว แต่เขาไม่ได้ถามออกไป เพียงพูดว่า
“ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระ บอกมาตรง ๆ เลยว่าต้องการให้ฉันทำอะไร”
【เอ๊ะ? (*°▽°*)!】
เสี่ยวชีดูเหมือนไม่คิดว่าเขาจะพูดตรงขนาดนี้ จึงชะงักไป ก่อนจะบินเข้ามาหาอย่างดีใจแล้วหมุนตัวกลางอากาศหนึ่งรอบ
【สมกับเป็นโฮสต์ พูดตรงไปตรงมาจริง ๆ! งั้นฉันจะพูดเลยนะ!】
มันกระแอมเบา ๆ หน้าจอเสมือนสีฟ้าอ่อนก็คลี่ออกตรงหน้า
【โลกที่โฮสต์อยู่ตอนนี้เป็นโลกพิเศษที่เกิดจากการผสานเกมจีบสาวยอดนิยมสูงถึงห้าเกมเข้าด้วยกัน】
【ส่วนภารกิจของคุณ ในฐานะบุตรแห่งชะตาที่ได้รับเลือก ก็คือ—กำจัดค่าความเกลียดชังผู้ชายของนางเอกเกมทั้งห้าคน ช่วยให้พวกเธอกลับเข้าสู่เส้นเรื่องที่ถูกต้อง และทำให้โลกที่กำลังจะพังทลายนี้กลับมามั่นคงอีกครั้ง...
เดี๋ยว ๆ ๆ โฮสต์ อย่าเพิ่งไปสิ! ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ!】
เสี่ยวชียังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าหันหลังเดินยาว ๆ ไปทางประตูโรงเรียนโดยไม่พูดอะไรสักคำ
แผ่นหลังนั้นเด็ดขาดเสียจนไม่มีอะไรเทียบได้
มันลนลานทันที รีบกระพือปีกเล็ก ๆ บินตามไปขวางหน้าเหยียนเซียวไว้
【เอ๊ะ ๆ ๆ เป็นอะไรไป โฮสต์? คิดว่าฉันอธิบายไม่ละเอียดพอเหรอ? ไม่เป็นไรนะ ฉันมีข้อมูลละเอียดอยู่ เดี๋ยวค่อย ๆ อธิบายให้ฟัง!】
“เปล่า”
เหยียนเซียวหยุดฝีเท้า มองเจ้าตัวเล็กที่กำลังร้อนรนตรงหน้า แล้วเอ่ยออกมาสองคำ
“น่ารำคาญ”
ปกติเขาก็เคยบ่นเล่น ๆ ว่าถ้ามีระบบตกลงมาจากฟ้า ช่วยให้เขาก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้ก็คงดี แต่ส่วนใหญ่ก็แค่พูดเอาสนุกเท่านั้น
สำหรับคนขี้เกียจอย่างเขาที่ชอบใช้ชีวิตสงบ ๆ และคิดว่าเรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก ระบบแบบนี้ก็มีแต่จะสร้างปัญหา
ยิ่งไปกว่านั้น ลองฟังเนื้อหาภารกิจดูสิ
“กำจัดค่าความเกลียดชังผู้ชายของนางเอกทั้งห้าคน” งั้นเหรอ?
“ชี้นำให้พวกเธอกลับเข้าสู่เส้นเรื่องที่ถูกต้อง” งั้นเหรอ?
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
ตัวเขาเองยังโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่เคยแม้แต่จับมือผู้หญิงด้วยซ้ำ แล้วจะเอาอะไรไปสอนคนอื่นเรื่องความรัก?
ไร้สาระชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
เด็กหนุ่มใส่แว่นวัยใสไม่ได้อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ยุ่งเหยิงของสาว ๆ พวกนั้นเลย