สิบโมงเช้า ฟู่หนานโจวเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมหมวกกับหน้ากาก แล้วออกจากบ้าน
เขาไปธนาคารก่อน แต่งหน้าอำพรางตัว แล้วใช้สมุดบัญชีของจางหวยหย่วนถอนเงินออกมาจนหมด
“ได้เงินมาอีกหลายหมื่น รออีกสักสองสามปีค่อยซื้อบ้านสี่เรือนล้อมลานสักหลัง ก็น่าจะสบายแล้ว”
พนักงานธนาคารมองเขาแล้วถามว่าเป็นเจ้าของบัญชีหรือเปล่า
ฟู่หนานโจวกดเสียงต่ำ บอกว่าจางหวยหย่วนเป็นพี่เขยของเขา ป่วยจนมาเองไม่ได้ เลยให้เขามาถอนเงินแทน
พนักงานมองการแต่งตัวของเขา แล้วมองสมุดบัญชี ไม่ได้ถามอะไรต่อ และจ่ายเงินให้
“ยังดีที่ยุคนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีระบบเครือข่ายเฝ้าระวัง แค่มีคนมาถอนเงินก็พอแล้ว สองสามีภรรยาคู่นี้ถึงกับไม่ตั้งรหัสผ่าน นี่ไม่เท่ากับยกของดีมาให้ฉันหรือไง?”
ออกจากธนาคารแล้ว ฟู่หนานโจวก็ไปยังบ้านทั้งสี่หลังตามที่อยู่ในโฉนด
หลังแรกเป็นบ้านสี่เรือนล้อมลานใกล้ทะเลสือฉา
ลานบ้านไม่ใหญ่ แต่ผังเป็นระเบียบ มีเรือนสองชั้นหนึ่งช่วง เรือนหลักสามห้อง เรือนปีกฝั่งตะวันออกและตะวันตกฝั่งละสองห้อง ส่วนเรือนหันหน้าเข้าหาเรือนหลักมีสามห้อง
กำแพงอิฐเขียว หลังคากระเบื้องสีเทา ประตูใหญ่ทาสีชาด แม้จะเก่าแก่ไปบ้าง แต่ก็ยังอยู่ในสภาพดี
ฟู่หนานโจวใช้กุญแจเปิดประตู ในลานมีวัชพืชขึ้นอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอาศัยมานานแล้ว
เขาเดินข้ามลานเข้าไปในเรือนหลัก
ในบ้านโล่ง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์สักเท่าไร
แต่เขาสังเกตเห็นว่าพื้นใต้เตียงในเรือนหลักมีแผ่นหนึ่งหลวมอยู่
เขางัดแผ่นพื้นขึ้น ข้างใต้เป็นห้องใต้ดิน
ห้องใต้ดินไม่ใหญ่นัก แต่มีหีบยี่สิบใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
หีบแต่ละใบสูงประมาณข้อเท้า ยาวสองฉื่อ กว้างหนึ่งฉื่อครึ่ง ทำจากไม้จื่อถาน สลักลวดลายประณีตไว้ด้านบน
ฟู่หนานโจวเปิดหีบใบแรก ข้างในมีเหรียญเงินวางเรียงเป็นระเบียบ ใบที่สองเป็นเงินเหรียญทองแดงกับแผ่นทองแดง
ใบที่สามเป็นเครื่องเคลือบ ทั้งชาม จาน ขวด และไห มีทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่กว่าสิบชิ้น ดูคล้ายของเก่าโบราณ