วันที่ห้าในกองพลหงซิง จางหมิงหย่วนก็ทนไม่ไหวจนแทบพังทลายในที่สุด
ไม่ใช่ร่างกายที่พังทลาย แม้ว่าตุ่มพองบนมือของเขาจะถลอกไปแล้วถึงสามครั้ง พอตกสะเก็ดก็ถูกเสียดสีจนเปิดอีกครั้ง เจ็บจนพลิกตัวไปมาตลอดคืน นอนไม่หลับ
ไม่ใช่ชีวิตความเป็นอยู่ที่พังทลาย แม้ผ้าขนหนูกับสบู่ของเขาจะถูกคนอื่นเอาไป เขาจึงทำได้แค่ใช้น้ำจากบ่อซับหน้าลวก ๆ แม้แต่ผ้าเช็ดหน้าก็ยังไม่มี
แต่เป็นจิตใจที่พังทลาย
ความอัดอั้นในใจเขาสะสมมาห้าวัน ในที่สุดก็เก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป
“ทำไมล่ะ?”
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่วันแรกที่เขาลงไปทำงานในนา ดังหึ่ง ๆ เหมือนแมลงวัน ไล่ก็ไม่ไป ปัดก็ไม่หาย
“ทำไมคนที่ต้องลงชนบทถึงเป็นฉัน?”
เขาเป็นคนที่ถูกอุ้มสลับตัว เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาเติบโตมาในเมืองตั้งแต่เล็ก ไม่เคยไปชนบทเลยสักครั้ง ทำไมต้องให้เขามารับความลำบากแบบนี้ด้วย?
“เอาเถอะ ต่อให้ต้องลงชนบทจริง ๆ แค่ฟู่หนานโจวไปคนเดียวก็พอแล้ว”
“ฟู่หนานโจวไม่ได้โตมาในชนบทหรือไง?
เขาไม่ได้ทำงานในไร่ตั้งแต่เด็กหรือไง?
เขาไม่ได้ไม่กลัวความลำบากหรือไง? งั้นก็ให้เขาไปกองพลก่อสร้าง ไปชายแดน ไปอยู่ในที่ที่ลำบากและเหน็ดเหนื่อยที่สุดสิ”
ทำไมเขา จางหมิงหย่วน ถึงต้องมาที่นี่ด้วย?
แล้วยังฟู่หนานโจวอีก
ลูกชายแท้ ๆ ที่ว่านั่น เด็กชนบทที่แย่งตำแหน่งของเขาในตระกูลจางไป
จางหมิงหย่วนมาอยู่กองพลหงซิงได้ห้าวันแล้ว แต่ยังไม่เคยเจอฟู่หนานโจวเลยสักครั้ง