ฟู่หนานโจวรู้ดีว่าคนพวกนั้นไม่ได้เห็นใจเขา
แต่เป็นเพราะพวกเขาต่างอิจฉาชีวิตของจางหมิงหย่วน
ทั้งที่เดิมควรเป็นแค่หนุ่มบ้านนอกแท้ ๆ กลับจับพลัดจับผลูได้กลายเป็นลูกหลานเจ้าหน้าที่
ถึงจะตามหาลูกชายแท้ ๆ เจอแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้ถูกส่งกลับไป
แถมยังได้รับความเอ็นดูจากพวกเจ้าหน้าที่ ราวกับแม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ก็ยังสู้เขาไม่ได้
แต่การได้รับการเอาใจใส่แบบนี้เป็นเรื่องดี เพียงแต่จะทำให้คนอื่นอิจฉา
กลับยิ่งทำให้ผู้คนเห็นใจฟู่หนานโจว
และสิ่งที่จางหมิงหย่วนกลัวที่สุดก็คือคนอื่นรู้ว่าเขาเป็นตัวปลอม
เขาไม่ใช่คุณชายตัวจริง เป็นเพียงคุณชายตัวปลอมเท่านั้น
คำว่า «ตัวปลอม» คือสิ่งต้องห้ามที่สุดสำหรับเขา ไม่ยอมให้ใครพูดถึงเด็ดขาด
ริมฝีปากของจางหมิงหย่วนสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ฟู่หนานโจวลุกขึ้น เดินไปข้างหน้าสองก้าวจนเข้าไปใกล้เขา
เขาสูงกว่าจางหมิงหย่วนครึ่งศีรษะ ก้มมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ไม่มีทั้งความโกรธและการข่มขู่ กระทั่งอารมณ์ใด ๆ ก็ไม่มี
แต่ความสงบนิ่งเช่นนี้เองที่ทำให้จางหมิงหย่วนหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ
«คิดให้ดี ๆ»
เสียงของฟู่หนานโจวแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ แต่ทุกคำกลับเหมือนเข็มทิ่มแทงเข้าไปในหูของจางหมิงหย่วน «พ่อแท้ ๆ ของนายเป็นใคร? พี่ชายแท้ ๆ ของนายเป็นใคร? ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร?»
รูม่านตาของจางหมิงหย่วนหดวูบ
พ่อแท้ ๆ ของเขาคือฟู่เต๋อโฮ่ว แม่แท้ ๆ คือหวังกุ้ยหลาน พี่ชายแท้ ๆ คือฟู่เกินเป่า
พวกเขาไม่อยากถูกตัดสินโทษ แต่ความเป็นจริงไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาอยากหรือไม่อยาก...
เขาไม่กล้าคิดต่อ
แต่จางหมิงหย่วนรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ทันทีที่เปิดเผยชาติกำเนิด อย่าว่าแต่จะอยู่ในกองพลหงซิงต่อไปเลย แค่ทั่วทั้งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เขาก็คงไม่อาจเชิดหน้าได้อีก