“พ่อ แม่คะ หนูซื้อของฝากมาให้นะ นี่เสื้อผ้าสำหรับพ่อกับแม่ ลองใส่ดูนะว่าใส่ได้ไหม”
ซื้อของฝากมาให้ด้วยเหรอ?
คุณพ่อเซิ่งกับคุณแม่เซิ่งรับถุงช้อปปิ้งมาไว้ในมือ พลิกซ้ายพลิกขวา ดีใจจนออกนอกหน้า
ปกติทั้งสองคนเคยชินกับการประหยัด พวกท่านจึงบ่นเซิ่งชงชงที่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับกลั้นไม่อยู่
เซิ่งเฉิงเหย่าที่ยืนมองเสื้อผ้าในมือพ่อแม่ด้วยความอิจฉาจนทนไม่ไหว แอบเข้าไปใกล้เซิ่งชงชงเบา ๆ เซิ่งชงชงเห็นก็ยื่นมือไปขยี้หัวเกรียนของเขาทีหนึ่ง
“ของเสี่ยวเหย่าก็มีนะ นี่ของเล่นเสริมเชาวน์ เขาว่ากันว่ามีแต่เด็กฉลาดเท่านั้นถึงจะเล่นเป็น”
เซิ่งชงชงยื่นของเล่นที่ซื้อให้เซิ่งเฉิงเหย่า เขาดีใจจนกระโดดตัวลอย
“ขอบคุณพี่สามครับ”
“ไม่เป็นไรจ้า~”
พ่อแม่ก็มี น้องชายก็มี คราวนี้เซิ่งหรงหรงที่ไม่ได้รับของขวัญก็หันหลังจะเดินกลับห้อง
เธอรู้ดี ว่าเธอไม่มีของขวัญ
ก็เหมือนที่เธอเกลียดน้องสาม น้องสามก็เกลียดเธอ ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วน้องสามจะซื้อของขวัญให้เธอได้ยังไง
ทันทีที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูห้องโถง เซิ่งชงชงก็เรียกเธอไว้
“พี่สองคะ”
“ไม่รู้จะซื้ออะไรให้ดี เลยซื้อหนังสือแบบฝึกหัด ม.4 มาให้สองเล่ม”
คราวนี้เซิ่งหรงหรงตกใจจริง ๆ เธอไม่คิดว่าเซิ่งชงชงจะซื้อของขวัญให้เธอด้วย
ตอนที่รับหนังสือแบบฝึกหัด เธออยากจะพูดว่า “ใครอยากได้ความเสแสร้งของแกกัน” แต่เมื่อมองหนังสือแบบฝึกหัดสองเล่มนั้น สุดท้ายคำพูดก็ไม่ออกมา
ยังมีชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นสำหรับพี่ใหญ่อีกหนึ่งชุด เซิ่งชงชงให้คุณแม่เซิ่งเก็บไว้ก่อน ค่อยหาจังหวะเอาไปให้พี่ใหญ่วันหลัง