อยู่บ้านมาสองวัน ในที่สุดก็ถึงวันเปิดเทอม ทุกคนในบ้านออกมาพร้อมหน้า คุณพ่อคุณแม่เซิ่งพาเซิ่งเฉิงเหย่ามาส่งเซิ่งหรงหรงกับเซิ่งชงชงเข้าโรงเรียน
วันนี้เป็นวันเปิดเทอมของนักเรียนชั้น ม.4 ใหม่ทั้งเมือง รถเมล์เต็มไปด้วยผู้คน กระเป๋าเดินทางกองสุมจนแทบไม่มีที่ยืน ครอบครัวเซิ่งชงชงเบียดเสียดกันขึ้นไปได้อย่างยากลำบาก
ต่อรถสองต่อ จากบ้านมาถึงตัวเมืองหลินซี แล้วเบียดขึ้นรถเมล์สาย 11 ต่ออีกทอด ในที่สุดก็มาถึงโรงเรียนมัธยมหลินซีหมายเลขหนึ่ง
การได้มาโรงเรียนเป็นความรู้สึกที่ห่างหายไปนานสำหรับเซิ่งชงชง ก้าวแรกที่ย่างเข้าประตูรั้วโรงเรียน เหมือนความเยาว์วัยในอดีตกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
โรงเรียนหนึ่งสมเป็นโรงเรียนมัธยมที่ดีที่สุดในหลินซีจริง ๆ เป็นโรงเรียนสวนสวย ใหญ่โตและสวยงาม ทันทีที่เดินเข้าไปก็เห็นป้ายบอกทางสำหรับนักเรียนใหม่มากมาย แถมยังมีรุ่นพี่คอยช่วยชี้ทางอย่างกระตือรือร้น
ทุกคนในครอบครัวทำตามขั้นตอนการรายงานตัว เริ่มจากไปดูการจัดห้องเรียนก่อน
ตารางจัดห้องเรียนแผ่นใหญ่ติดอยู่หน้าลานสนามเด็กเล็กตรงข้ามกับแท่นเชิญธงทางเข้าโรงเรียน มีนักเรียนและผู้ปกครองยืนห้อมล้อมอยู่กลุ่มใหญ่
คุณพ่อคุณแม่เซิ่งและเซิ่งเฉิงเหย่าช่วยเฝ้าสัมภาระ ส่วนเซิ่งชงชงกับเซิ่งหรงหรงเบียดเข้าไปดูข้อมูลการจัดห้องด้วยตัวเอง
ค้นหาจากหมายเลขประจำตัวสอบเข้ามัธยมปลาย เซิ่งชงชงเจอข้อมูลการจัดห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว อาคารหมิงเต๋อ ห้อง ม.4/17 ครูประจำชั้นชื่อจางอวี้ฉี
ขณะเดียวกันเซิ่งหรงหรงก็เจอข้อมูลการจัดห้องของตัวเองเช่นกัน ทั้งสองรีบถอยออกมาจากกลุ่มคน
"เป็นยังไงบ้าง ได้ห้องอะไรกัน?" คุณแม่เซิ่งเดินเข้ามาถามทั้งคู่
เซิ่งหรงหรงตอบ "ห้อง ม.4/20"