มีคนพูดแบบนี้ คนอื่นก็เลยเริ่มพากันมองเซิ่งชงชง
"เอ๊ะ จริงด้วย เมื่อกี้เห็นรูปร่างคล้าย ๆ เลยนึกว่าเป็นน้องสามบ้านเขาซะอีก"
"ไม่ใช่ ๆ น้องสามตัวดำจะตาย ดูเด็กคนนี้สิ หน้าเหมือนเด็กในเมือง ชัด ๆ เลย แถมสวยด้วย ไม่เห็นเหมือนน้องสามสักนิด"
กำลังพูดกันอยู่ คุณพ่อเซิ่งก็พาเซิ่งชงชงเข้ามาใกล้
"ต้ากัง กลับมาแล้วเหรอ"
คุณพ่อเซิ่งตอบยิ้ม ๆ "กลับมาแล้วขอรับ ป้าสะใภ้"
"มีญาติมาที่บ้านเหรอ" ป้าสะใภ้คนนั้นถามหยั่งเชิง
คุณพ่อเซิ่งชะงัก
"ไม่มีนี่ครับ"
"อ้าว แล้วเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังนายเป็นใครล่ะ" ป้าสะใภ้อีกคนถามด้วยความสงสัย
คุณพ่อเซิ่งหันไปมองข้างหลัง มีเด็กผู้หญิงที่ไหนกัน ข้างหลังก็มีแต่ลูกสาวตัวเองนี่นา
จนกระทั่งสายตามาจับที่หน้าเซิ่งชงชง คุณพ่อเซิ่งถึงนึกขึ้นได้ อ้อใช่ ลูกสาวตัวเองผิวขาวขึ้น สวยขึ้นแล้ว
ตัวเองไปถิงปัวบ่อย เห็นจนชินตาแล้ว แต่คนในหมู่บ้านไม่ได้เจอชงชงมาเกือบสองเดือน จำไม่ได้ก็ไม่แปลก
คุณพ่อเซิ่งหันไปยิ้มซื่อ ๆ ให้ทุกคน "ป้าสะใภ้ นี่ชงชงเองครับ น้องสามบ้านผมน่ะ"
"หา?" คำพูดของคุณพ่อเซิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงอ้าปากค้าง
พอพ่อลูกเดินจากไปไกลแล้ว พวกเขาถึงค่อย ๆ ได้สติจากความตกใจ
"ต้ากังบอกว่า... นี่น้องสามบ้านเขา?"
"ฉันว่าได้ยินอย่างนั้นนะ"
"เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ!"
"ไม่ได้ล้อเล่นนะ ถึงหน้าตาจะเปลี่ยนไป แต่เมื่อกี้เดินมาใกล้ ๆ ฉันแอบมองแวบนึง หน้าน้องสามบ้านเขาจริง ๆ"
"ขาวขึ้นนี่ แล้วก็สวยขึ้นด้วย ดูท่าว่าที่ลูกสะใภ้คนโตบ้านต้าซานพูดคงจริง ถ้าไม่ไปล้างจานในร้านอาหารทั้งวันไม่ได้เจอแดด จะขาวได้ขนาดนี้ได้ไง"