"ของพวกนี้อย่ามองว่าไม่สำคัญนะ เก็บไว้ให้ดี กินได้ใช้ได้ก็กินใช้เลย ถ้าไม่ได้ก็ค่อยหาทางจัดการเอา"
"น้องสาวแกบอกแล้ว เมื่อก่อนที่บ้านฐานะไม่ดี ดูแลแกไม่ทั่วถึง ตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้น ไม่ว่าที่บ้านมีอะไร ก็จะไม่ลืมแกเด็ดขาด ของแบบนี้ต่อไปจะมีอีกเยอะ"
"เพราะฉะนั้นอย่าเสียดายของ กินซะใช้ซะ ดูแลตัวเองดี ๆ ถ้าคิดถึงบ้านก็บอกมา พ่อจะรีบมารับทันที"
"อีกเรื่อง เงินสินสอดที่ยืมแกไปตอนนั้น น้องแกบอกว่าอยากคืนแกก่อน แต่พ่อไม่ยอม รอพ่อหาเงินเก็บให้พอแล้วจะเอามาให้"
คำพูดของพ่อเซิ่งทำให้เซิ่งชูชุนน้ำตาคลอ พร้อมกับทำให้พ่อเจาและแม่เจ้าที่ยืนอยู่ตรงนั้นหน้าชาไปตาม ๆ กัน
"พ่อคะ หนูไม่เอาหรอกเงินน่ะ ตกลงกันแล้วว่าจะให้เป็นค่าเรียนน้อง ๆ" เซิ่งชูชุนปฏิเสธ
"น้ำใจแกพ่อรู้ แต่แกกับอีสวินก็ต้องใช้ชีวิตกัน มีลูกแล้ว ต่อไปที่ต้องใช้เงินก็เยอะ ถ้าไม่มีเงินติดตัวจะได้ยังไง อย่าดื้อนะ รอพ่อเก็บเงินครบแล้วจะเอามาให้"
วันนี้พ่อเซิ่งมาพร้อมภารกิจ เขารับ "คำสั่ง" จากลูกสาวคนเล็ก มาช่วยลูกสาวคนโตค้ำจุนในบ้านสามี
แม่สามีของลูกสาวคนโต รวมถึงยายสามี ล้วนไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยง่าย
ที่บ้านเซิ่งส่งของมามากมายขนาดนี้ ก็หมายความว่าไม่เคยมองลูกสาวที่แต่งออกไปเป็นคนนอก ให้คนตระกูลเจาปฏิบัติต่อเซิ่งชูชุนอย่างพอเหมาะพอควร อย่าคิดจะรังแกตามใจชอบเพราะคิดว่าฝั่งบ้านแม่ไม่มีใครแล้ว
"ญาติผู้ใหญ่ครับ เรื่องเงินนั่น..."
พ่อเจาเพิ่งจะบอกว่าเงินนั่นไม่ต้องคืน ก็โดนแม่เจาผลักเข้าอย่างแรง
"ทำไม?" พ่อเจางง
แม่เจาถลึงตาใส่เขา หันไปยิ้มให้พ่อเซิ่งแล้วพูดว่า "อ้าว ญาติผู้ใหญ่เกรงใจเกินไปแล้ว เงินนั่นไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ เมื่อไหร่มีเมื่อไหร่ค่อยให้"