อ้ายชิวอยากเซ็นสัญญากับเซิ่งชงชง เธอต้องเตรียมข้อมูลมาก่อนแน่ ๆ
เธอสืบจนรู้ว่าเซิ่งชงชงเล่นละครของผู้กำกับสวี่ แต่งานของผู้กำกับสวี่มักปิดเป็นความลับระดับสูง อ้ายชิวจึงไม่รู้ว่าเซิ่งชงชงได้รับบทอะไร
"เล่นแล้วค่ะ บทนางรองอันดับสี่ ฉันไปแคสติ้งเองมา"
เซิ่งชงชงรู้ว่าเธออยากถามอะไร ก็เลยบอกทั้งหมดรวดเดียว
นางรองอันดับสี่?
ฝีมือของเซิ่งชงชงเหนือกว่าที่อ้ายชิวคิดไว้
อ้ายชิวมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ต้องยอมรับว่า เธออยากดูแลศิลปินคนนี้จริง ๆ
ไม่พูดเรื่องอื่น แค่สมองกับฝีมือของเซิ่งชงชง การดังของเธอย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอน
เมื่อเจอสถานการณ์ตรงหน้า อ้ายชิวตกอยู่ในห้วงความคิดลึก เธอต้องวางแผนดี ๆ
เซิ่งชงชงก็ไม่ได้รบกวน สองคนนั่งเงียบกันไปอย่างนั้น
รอจนกาแฟของเซิ่งชงชงใกล้หมดแก้ว ถึงได้ยินอ้ายชิวถอนหายใจหนัก ๆ
"บอกความคิดของเธอมาหน่อย"
อ้ายชิวยอมอ่อนข้อแล้ว
เซิ่งชงชงวางแก้วกาแฟลง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก
"ข้อหนึ่ง เราเปิดบริษัทด้วยกัน สถานที่ตั้งออฟฟิศไว้ที่ปักกิ่ง จะได้สะดวกที่พี่ดูแลลูก พี่เป็นผู้ถือหุ้นตามกฎหมาย 51% มีอำนาจดำเนินกิจการและตัดสินใจในแต่ละวันของบริษัท"
"ข้อสอง ฉันถือ 49% ไม่มีส่วนร่วมในการดำเนินงานและตัดสินใจประจำวัน แต่ฉันขอสิทธิ์วีโต้ สัญญาศิลปินของฉันเซ็นให้บริษัท เซ็นสามปีก่อน โดยที่บริษัทมีสิทธิ์ต่อสัญญาก่อนใครถาวรในกรณีที่ไม่ทำให้ผลประโยชน์ของฉันเสียหาย"
"ข้อสาม ถ้าหุ้นในมือเราสองคนอยากเพิ่มทุน เปลี่ยนแปลง หรืออะไรทำนองนั้นก็ต้องให้ทั้งสองฝ่ายยินยอม และอีกฝ่ายมีสิทธิ์ซื้อคืนก่อนใคร"
สามข้อที่เซิ่งชงชงพูดมา จัดการแทบทุกเรื่องที่มีปัญหาได้ลงตัวหมด
โดยเฉพาะข้อสาม ที่คุมกันไปมา เป็นทั้งการปกป้องตัวเซิ่งชงชงเอง และปกป้องหุ้นของเธอด้วย