พอได้ยินเฉินเฟิงพูดว่าจะซื้อบ้านให้เป็นสวัสดิการผู้ถือหุ้น เซิ่งชงชงตาเป็นประกาย
"จริงเหรอ บริษัทเรามีสวัสดิการแจกบ้านให้ผู้ถือหุ้นด้วยเหรอ"
คำถามนี้ทำเอาอีกฝ่ายอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบอย่างหนักแน่น
"มี"
ตราบใดที่เธอต้องการ ก็ต้องมี
เซิ่งชงชงฟังจบ นิ่งไปสองวินาที แล้วก็หัวเราะออกมา
"ท่านบอสใหญ่ รู้ไหมว่าการจะปิดบังคำโกหกต่อหน้านักแสดงอาชีพมันยากแค่ไหน?"
เซิ่งชงชงพูดชัดเจนขนาดนี้ แทบจะชี้หน้าบอกชื่อคนๆ นั้นอยู่แล้ว
เฉินเฟิงเกาหัวเฟินอย่างเขินๆ
"แฮ่ก~ ก็ไม่ได้โกหกนี่นา ผู้ถือหุ้น...ก็มีแค่ฉันกับเธอไหมล่ะ จะมีสวัสดิการผู้ถือหุ้นหรือไม่ ก็เราสองคนเป็นคนตกลงกันเองนี่?"
เซิ่งชงชงรักเงิน แต่ก็รู้จักกาลเทศะ
เมื่อก่อนบริษัทไม่มีสวัสดิการผู้ถือหุ้นแบบนี้ ตอนนี้เฉินเฟิงพูดแบบนี้ ถ้าเธอรับปาก อีกฝ่ายคงต้องควักเงินตัวเองจ่ายแน่ๆ
ถ้าจะซื้อก็ต้องซื้อหลังใหญ่ๆ
ในปักกิ่ง บ้านหลังใหญ่ๆ หลังหนึ่งไม่ใช่หลักแสน ไม่ใช่หลักล้าน แต่หลักสิบล้านเป็นอย่างต่ำ
ให้คนขนตางามจ่ายเงินหลายสิบล้าน มันก็ไม่ค่อยถูกต้องนัก เพราะยังไงเธอก็ไม่ใช่ใครของเขา
ชงชงรู้มาตั้งแต่ชาติที่แล้วว่า ของบางอย่างในโลกนี้รับได้ แต่ของบางอย่างรับไม่ได้
เซิ่งชงชง: "ไม่ต้องแล้ว ถ้าไม่มีสวัสดิการนี้แล้วจะยัดเยียดให้ ฉันกลัวว่าปีหน้าเธอจะขอแผนข้อเสนอการลงทุนจากฉันสิบฉบับ"
"เอาเป็นตามที่ตกลงกันไว้ก่อนเถอะ ฉันลองหาดูว่ามีโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่เหมาะไหม ถ้ามีฉันจะซื้อเอง เธอช่วยถือครองแทนให้ฉันหน่อย ส่วนค่างวดฉันจะผ่อนเอง"
เฉินเฟิงอยากยกบ้านให้เธอตรงๆ มากกว่าการถือครองแทน