อ้ายชิว: "จริงด้วย กลอุบายพวกนั้นของเธอทนการขุดคุ้ยไม่ไหวหรอก แค่เผลอเดียวก็วิ่งไปหาเว่ยซื่ออันแล้ว"
"ช่วงก่อนให้เว่ยซื่ออันทุ่มเงินหลายล้านเพื่อสร้างกระแสให้เธอ ซื้อเทรนด์มาเป็นชุด แถมยังมีแฟนคลับปลอมพวกนั้นอีก ยังไงก็พอมีผลอยู่นะ"
"แต่เอาจริง ๆ อย่างที่นายว่า เธอไปออกรายการวาไรตี้ในสตูดิโอตั้งตัวตนหน่อยก็พอ แต่อย่าให้ขึ้นเรียลลิตี้โชว์เด็ดขาด"
"เผื่ออดใจไม่ไหวแล้วภาพพจน์พัง ทรัพยากรที่เราทุ่มลงไปกับเธอก็จะเสียเปล่า"
"เอาเถอะ ไม่พูดถึงเธอแล้ว นายพักผ่อนให้ดีเถอะ มะรืนนี้ฉันมารับนายไปถ่ายโฆษณา"
เซิ่งชงชงนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา โบกมือให้เธอ: "ได้เลย!"
...
วันที่ 20 กรกฎาคม อ้ายชิววางงานตรงหน้าแล้วขับรถมารับเซิ่งชงชงไปยังกองถ่ายโฆษณาด้วยตัวเอง
พอไปถึง ทุกคนก็ทักทายกันตามมารยาท ล้วนเป็นผู้กำกับและทีมงานที่เคยร่วมงานกันตอนถ่ายโฆษณาครั้งที่แล้วทั้งนั้น
การถ่ายโฆษณาครั้งนี้เร็วกว่าและราบรื่นกว่าครั้งก่อน เพราะเซิ่งชงชงรู้สึกว่านมเปรี้ยวอร่อยกว่านมสด
รวมแล้วกินไปแค่สามกล่อง เธอยังไม่หายอยากเลย โฆษณาก็ถ่ายเสร็จแล้ว
เซิ่งชงชงเลยเก็บนมเปรี้ยวใหม่สองกล่องจากทีมงานระหว่างถ่าย แล้วก็"แพล็บ ๆ"นั่งรถกลับอพาร์ตเมนต์
อ้ายชิวยังมีธุระต่อ พอส่งเธอถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ก็จากไป ไม่กี่วันต่อมาเซิ่งชงชงไม่มีตารางงาน ปกติแล้วถ้าไม่มีงานเธอชอบอยู่คนเดียว ผู้ช่วยซินซินเลยกลับไปที่บริษัทกับทีมงาน
เซิ่งชงชงถือโยเกิร์ตกล่องสุดท้ายที่ยังไม่ได้แกะขึ้นตึก พอลงลิฟต์แล้วเลี้ยวเข้าโถงทางเดิน ก็เจอหลินฉินฉินอยู่ที่ทางเดินพอดี
เธอพยักหน้าให้โดยไม่พูดอะไร แล้วเลี่ยงหลินฉินฉินจะเดินต่อไป แต่หลินฉินฉินกลับเอ่ยปากเรียกเธอไว้
หลินฉินฉินตั้งใจรอเธออยู่ตรงนี้อยู่แล้ว จะปล่อยเธอไปได้ยังไง
"ชงชง ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ออกไปกินข้าวด้วยกันไหมจ๊ะ?"