หลินเจาอินลองดูแล้ว แต่จตุรเทพพยัคฆ์ขาวก็ไม่ยอมกินอะไรจริง ๆ หลินเจาอินจึงได้แต่ปล่อยมันไปก่อน เธอคิดว่ามันไม่กินมากกว่าไม่หิว ไม่อย่างนั้นอย่างน้อยก็น่าจะเลียสักทีใช่ไหม?
พอสัตว์เลี้ยงไม่กิน หลินเจาอินก็ลงมือกินข้าวเอง
คนละสองแผ่นแป้งห่อไส้ หลินเจาอินเปิดแผงระบบ ตั้งใจจะส่งอาหารเย็นของน้องสาวไปให้
แต่พอเปิดระบบแชท ก็เห็นคำขอเป็นเพื่อนหลายรายการเลย
หลินเจาอินงงมาก เป็นเพราะคำพูดสร้างความฮือฮาของเธอเมื่อกี้รึเปล่า?
ถึงแม้การปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนจะไม่ดีนัก แต่หลินเจาอินก็กลัวว่าคนพวกนี้จะไม่ได้พูดในแชทกลุ่ม แล้วแอบมาด่าเธอในแชทส่วนตัว
คิดไปคิดมา หลินเจาอินก็จดชื่อคนเหล่านี้ไว้ แล้วส่งไปให้ฉินเฟิง ตั้งใจจะถามว่าฉินเฟิงรู้จักไหม
[เสี่ยวหลิน...อาจเป็นเพราะสิ่งที่ข้าพูดไปเมื่อกี้...พวกนี้คือผู้เล่นที่ข้ากำหนดให้แจกจ่ายเมล็ดพันธุ์ไว้ก่อนหน้านี้]
หลินเจาอินนึกถึงคำพูดก่อนหน้าของฉินเฟิง ก็ถึงบางอ้อว่าประโยคไหนที่มีปัญหา
ฉินเฟิงบอกทุกคนว่า ตัวเองไม่ได้ทำแค่สิ่งที่ทุกคนเห็นเท่านั้น
ผู้เล่นที่ได้รับเมล็ดพันธุ์ย่อมต้องสงสัยที่มาของเมล็ดพันธุ์ และพอฉินเฟิงพูดประโยคนั้นออกมา บวกกับความแข็งแกร่งของผู้เล่น มันก็ไม่ยากเลยที่จะเดามาถึงตัวเธอหลินเจาอิน
เมื่อรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มาร้าย หลินเจาอินจึงไม่ค่อยกล้าปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนพวกนี้แล้ว เพราะต่อไปเธอจะต้องเก็บค่าตอบแทนจากพวกเขาอยู่ดี