หลินเจาอินไม่ชอบมีเรื่องบาดหมางกับใคร ที่บ้านก็มักบอกว่าเธอเป็นคนดีเกินไป แต่คนดีก็มีอารมณ์โกรธเป็นเหมือนกัน
จู่ ๆ ก็เข้ามาในเกมพัง ๆ นี้ ไม่มีใครรู้ว่าตัวเองจะรอดถึงพรุ่งนี้ไหม แต่แม้ในยามแบบนี้ ก็ยังมีคนหาเรื่องไม่เลิกรา
ถ้าทำเพื่อผลประโยชน์ตัวเองก็ว่าไปอย่าง แต่คนที่ได้แต่หลบอยู่หลังจอคอยพูดจาเยาะเย้ยถากถางแบบนี้ เห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้เลย สภาพจิตใจบิดเบี้ยวจริง ๆ
ก่อนหน้านี้เจอสถานการณ์แบบนี้ หลินเจาอินก็เอาแต่อดทนมาตลอด แต่ครั้งนี้เธอรู้สึกว่าทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
[มีบางเรื่องที่ฉันอยากให้ผู้เล่นบางคนทำความเข้าใจให้ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือคุณอา พวกเราไม่มีพันธะต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของผู้เล่นคนไหนทั้งนั้น ที่เรายอมออกหน้า ก็เพราะเราทุกคนคือชาวประเทศหัวเซี่ย!
เรามีความสามารถและมีจิตสำนึก เราไม่อยากให้พี่น้องร่วมชาติต้องมาสิ้นชีวิตในเกมลึกลับนี้! เราทำมากทำน้อย ล้วนเป็นทางเลือกและเสรีภาพของเรา!
ถึงแม้ครั้งนี้การตัดสินใจของเราจะผิดพลาดไปบ้าง แต่แรกเริ่มเราก็ได้เตือนถึงอันตรายของตัวเลือกนี้ไว้ก่อนแล้ว และวันนี้พอทราบข้อมูลเราก็แจ้งให้ทุกคนรู้ทันทีอีกด้วย
เท่าที่รู้ตอนนี้ ผู้เล่นที่ได้ไข่สัตว์เลี้ยงมีเพียงพวกเราสามคนเท่านั้น ไม่มีใครคนอื่นกล่าวถึงว่าได้ไข่สัตว์เลี้ยงอีกเลย งั้นฉันขอถือว่ายังไม่มีใครไปลองทำ ใช่ไหมคะ? ในเมื่อยังไม่มีใครลงมือ แล้วที่ว่าพวกเราทำร้ายคนอื่น หลักฐานมันอยู่ตรงไหนกัน?]