ทันทีที่เห็นหมึกยักษ์ หลินเจาอินก็หยิบอาวุธออกมาเตรียมต่อสู้ในทันใด
แต่หลินเจาอินถือไว้โดยยังไม่เคลื่อนไหว เธอมองดูจตุรเทพพยัคฆ์ขาวที่กำลังขนฟูฟ่อง อยากดูว่ามีมี่จะมีท่าทีอย่างไร
ทว่ามีมี่เพียงแค่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขนฟูต่อไป โดยไม่มีการกระทำใด ๆ
หมึกยักษ์ไม่พอใจที่ถูกเมิน จึงสะบัดหนวดของมันไปมา
หลินเจาอินรับมือกับหมึกยักษ์ชนิดนี้โดยใช้แส้วิญญาณร่ายรำ แส้ยาวพอดี สำหรับมอนสเตอร์ที่ต้องประชิดตัวแต่ต้องรักษาระยะห่างเล็กน้อยเช่นนี้เหมาะสมอย่างยิ่ง
สิ่งเดียวที่ต้องระวังในการรับมือกับหมึกยักษ์คือมันจะพ่นพิษออกมาเป็นหมึก หากเปื้อนแม้แต่นิดเดียว จะเกิดเอฟเฟกต์ถูกพิษ
โจวซืออวิ๋นที่อยู่ด้านข้างก็เตรียมหน้าไม้มือของตนไว้เรียบร้อย ใช้จังหวะที่หลินเจาอินดึงดูดความสนใจของมอนสเตอร์ด้วยแส้ เริ่มโจมตี
หมึกยักษ์พ่นหมึกพิษออกมา หลินเจาอินตอบสนองรวดเร็วหลบหลีกได้ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครคาดคิด มี่มี่ที่อยู่ข้าง ๆ มาตลอด จู่ ๆ ก็พุ่งตัวเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
หลินเจาอินอยากคว้าตัวไว้ก็ไม่ทันเสียแล้ว
เห็นเพียงจตุรเทพพยัคฆ์ขาวมีมี่มุ่งหน้าไปหากลุ่มของเหลวพิษนั้น แล้วอ้าปาก งาบกลืนของเหลวพิษลงไปในคำเดียว
หลินเจาอินชั่วขณะนั้นทั้งงุนงง ตกตะลึง ตื่นตระหนก ลืมไปเลยว่ากำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์ รีบตรงเข้าไปจับท้ายทอยของมีมี่
"บ้าเอ๊ย! หนูกินอะไรไม่รู้จักเลือกเลยนะ นี่มันของมีพิษนะ! รีบคายออกมา!"
มีมี่บิดตัวเมื่อถูกจับไว้ ร้อง "เหมียว" อย่างสงสัย
เมื่อมีมี่ไม่มีปฏิกิริยา ก็รีบจับมันหงายท้องเขย่า พยายามให้ของเหลวพิษที่กินเข้าไปไหลออกมา