หลินเจาอินไม่ได้ตอบกลับทันที แต่บอกน้องสาวให้รู้ก่อน เพราะเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกแล้ว ต้องได้รับการยินยอมจากน้องสาวด้วย
หลินหว่านอี๋ เมื่อได้ยินว่าพี่สาวได้รับการยอมรับจากผู้แข็งแกร่งคนนั้น ก็ย่อมดีใจอยู่แล้ว เธอน่ะเป็นน้องสาวที่รักพี่มาก จะมาถ่วงขาพี่สาวได้ยังไง!
[พี่สาว ไม่ต้องห่วงนะ พี่อยากทำอะไร หนูก็จะสนับสนุนทุกอย่าง! หนูอยู่ข้างหลังพี่เสมอ!]
หลินเจาอินไม่เคยสงสัยในความจริงใจที่น้องสาวมีให้ เพียงแต่เหมือนต้องเห็นคำตอบจากน้องสาวด้วยตาตัวเอง ถึงจะมีความกล้ามากขึ้น
ปล่อยให้ผู้แข็งแกร่งรอนานเกินไปแล้ว หลินเจาอินก็ควรไปตอบเขาสักที
[ท่านผู้บัญชาการฉิน ขอบคุณที่ให้การยอมรับข้านะคะ ข้าเต็มใจที่จะร่วมมือกับท่านเพื่อสร้างความพยายามให้กับผู้เล่นคนอื่น ๆ ด้วยกัน แต่ข้าขอบอกก่อนนะ คนไม่รังแกข้า ข้าก็ไม่รังแกคน แต่ถ้าใครกล้าทำอะไรกับข้าและครอบครัว ข้าก็ไม่เกรงใจใครหรือคิดถึงเรื่องส่วนรวมอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าใคร ก็ไม่ได้ทั้งนั้น!]
เมื่อเห็นคำตอบของหลินเจาอิน ฉินเฟิงก็ถอนหายใจโล่งอก เขาเข้าใจขีดจำกัดของหลินเจาอินอย่างถ่องแท้
[เสี่ยวหลิน ขอบใจที่เชื่อใจนะ ท่าทีของเธอฉันก็สนับสนุน ถ้าไม่มีเหตุผลแล้วลงมือกับพี่น้องร่วมชาติด้วยกัน ถึงเธอไม่พูด ฉันก็ไม่ยอมรับเหมือนกัน ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ถ้าไม่ใช้กำลังไปกับหนทางข้างหน้า ก็สู้ไม่มีเสียดีกว่า]