บทที่ 13 ไม่คิดเลยว่าคุณหนูซ่งจะเป็นคนแบบนี้
หลินเจี้ยนมีความประทับใจต่อคุณหนูซ่งฉืออยู่ไม่น้อย
อีกทั้งเมื่อดูจากความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูซ่งกับนายท่านผู้เฒ่าซ่งแล้ว เธอก็ดูไม่เหมือนคนที่จะทะเลาะกับเขาเลยสักนิด
หลินเจี้ยนเป็นผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายจู้เยี่ยนเจิง จึงระมัดระวังคำพูดและการกระทำมาโดยตลอด เมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของตระกูลซ่ง เขาก็รู้จักกาลเทศะดี จึงไม่ซักถามต่อ
เขาเพียงยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า “หลานกับปู่มีช่องว่างระหว่างวัย บางครั้งอาจมีเรื่องขัดใจกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ได้ครับ”
“เฮ้อ ไม่ใช่แค่เรื่องขัดใจกันเล็ก ๆ น้อย ๆ หรอก” พ่อบ้านจ้าวกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมจบเรื่อง เขาถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย “คุณฟางบอกว่าคุณหนูซ่งอิจฉาผู้ช่วยฝึกงานที่เขารับเข้ามา เลยจงใจขัดขวางที่มหาวิทยาลัย ไม่ให้ผู้ช่วยฝึกงานคนนั้นได้ทุนการศึกษา”
หลินเจี้ยนชะงักไปเล็กน้อย ครู่หนึ่งก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
พ่อบ้านจ้าวมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ได้ยินว่าผู้ช่วยฝึกงานคนนั้นมาจากชนบท ครอบครัวไม่ได้มีฐานะดี ต้องพึ่งทุนการศึกษาประทังชีวิต”
หลินเจี้ยนขมวดคิ้ว น้ำเสียงพลอยหนักอึ้งตามไปด้วย “อาจจะเข้าใจผิดก็ได้ครับ ผมว่าคุณหนูซ่ง...ไม่น่าใช่คนแบบนั้น”
“ผู้ช่วยฝึกงานทางคุณฟางคนนั้นก็ยอมรับด้วยปากตัวเองแล้ว” แววตาพ่อบ้านจ้าวเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ถึงนายท่านผู้เฒ่าซ่งจะลืมเรื่องราวไปมาก แต่ตระกูลซ่งก็ยึดถือความซื่อตรงมาโดยตลอด พอคุณหนูซ่งทำเรื่องแบบนี้ นายท่านผู้เฒ่าก็โกรธมาก จนเกือบต้องเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง”