บทที่ 12 คุณนี่เก่งจริง ๆ
สีหน้าของซ่งฉือย่ำแย่มาก
—เธอรู้ว่าเป็นฟางอวี้จือที่กำลังข่มขู่เธอ
เขารู้มาตลอดว่าคุณปู่ให้ความสำคัญกับเขามากแค่ไหน และเชื่อคำพูดของเขาอย่างสนิทใจเสมอ
เขายังรู้ด้วยว่าอาการป่วยของคุณปู่ตอนนี้เป็นอย่างไร นอกจากคนคุ้นเคยที่อยู่ข้างกายแล้ว ท่านก็จำได้เพียงฟางอวี้จือเท่านั้น
ฟางอวี้จือฉวยโอกาสจากจุดนี้ โทรศัพท์ไปหาคุณปู่เพื่อข่มขู่ซ่งฉือ
“ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวไปดูค่ะ”
ซ่งฉือไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของคุณปู่ที่ชั้นหนึ่ง
ซ่งกวงหนานนั่งเหม่ออยู่ข้างเตียง สายตาเลื่อนลอยไร้จุดหมาย
ซ่งฉือค่อย ๆ เดินเข้าไปหา แล้วเอ่ยกับชายชราข้างเตียงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณปู่คะ?”
แววตาของซ่งกวงหนานค่อย ๆ กลับมามีจุดโฟกัส สายตาหันมาหยุดอยู่ที่ซ่งฉือ
ในมือของท่านยังถือโทรศัพท์เครื่องที่เพิ่งใช้คุยอยู่
ประกายอำมหิตวาบผ่านดวงตาของซ่งฉือเพียงชั่วครู่
พอเห็นซ่งฉือ ชายชราก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดู
“อาฉือมาแล้วเหรอ? มานี่เร็ว ๆ มานั่งสิ!”
พูดจบ ซ่งกวงหนานก็ชี้ไปยังที่ว่างข้างเตียง พลางเรียกให้ซ่งฉือมานั่ง
ซ่งฉือยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงข้างคุณปู่อย่างว่าง่าย
“ช่วงนี้อาฉือเหนื่อยไหม? ปู่ได้ยินเหล่าจ้าวบอกว่าหนูกำลังยุ่งกับเรื่องเรียนจบอยู่ใช่ไหม?”
ซ่งกวงหนานลืมเรื่องราวไปมากมาย ท่านยังจำซ่งฉือ หลานสาวที่ตนรักและเอ็นดูได้ แต่หลายเรื่องเกี่ยวกับเธอกลับจำไม่ค่อยได้แล้ว
ซ่งฉือยังคงยิ้มอยู่ที่มุมปาก ก่อนจะพยักหน้า “ไม่เหนื่อยค่ะคุณปู่ ทางมหาวิทยาลัยบอกว่าวิทยานิพนธ์ของหนูได้รับเลือกเป็นผลงานดีเด่นค่ะ”