บทที่ 54 “ซ่งฉือ ฟังฉันก็พอ”
จะเข้ากันบ้าบออะไรล่ะ
ซ่งฉือกลอกตาในใจ แต่สีหน้ากลับว่าง่ายและดูบอบบาง
หญิงสาวสูดจมูกเบา ๆ ไหล่สั่นระริก พลางส่ายหน้าแรง ๆ อยู่ในอ้อมแขนของเขา
—ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่อยากมุดเข้าไปซุกในอ้อมกอดเจ้าของ
จู้เยี่ยนเจิงหรี่ตาลง มองหลินจิ่งเหวินที่ยืนทำหน้าอึ้งอยู่ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง
“คุณไม่มีสิทธิ์”
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจคนอื่น ๆ อีก จู้เยี่ยนเจิงประคองไหล่ซ่งฉือแล้วหันหลังเดินออกจากหอประชุม
หลินจิ่งเหวินยืนถือช่อกุหลาบนิ่งงันอยู่กับที่
--
เมื่อเดินออกจากหอประชุม จู้เยี่ยนเจิงก็พาซ่งฉือมายังสนามกีฬา
ที่นี่มีการจัดซุ้มกิจกรรมสำหรับพิธีจบการศึกษาไว้หลายจุด บัณฑิตที่มาเช็กอินถ่ายรูปจึงมีจำนวนไม่น้อย
ซ่งฉือยืนอยู่ตรงหน้าจู้เยี่ยนเจิง เอ่ยขอบคุณเขาเสียงเบา “คุณอา ขอบคุณนะคะ...”
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้ตอบ
สายตาของเขาไล่จากศีรษะที่ก้มลงเล็กน้อยของเธอ ไปหยุดอยู่บนลำคอขาวผ่องที่เผยให้เห็นครึ่งหนึ่ง
แสงแดดเหนือศีรษะร้อนระอุอยู่บ้าง
จู้เยี่ยนเจิงเบือนสายตาหนี ก่อนเอ่ยช้า ๆ “เรื่องที่ฉันพูดกับเธอครั้งก่อน ลองคิดให้ดี”
ซ่งฉือชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “คุณอาหมายถึงเรื่องอะไรคะ”
แพขนตายาวยังมีหยาดน้ำเกาะพราว ดูไร้เดียงสาและงุนงงอยู่บ้าง
“เรื่องแต่งงานกับฟางอวี้จือ” จู้เยี่ยนเจิงพูดอย่างสงบนิ่ง “นิสัยของเขา...ไม่เหมาะกับเธอ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งฉือก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง
—เธอเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก
แต่บนใบหน้า เธอกลับแสดงสีหน้าลังเลและผิดหวัง “หนูรู้แล้วค่ะคุณอา หนูจะลองคิดดูให้ดี”