บทที่ 55 ปลอบเขา
นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มหยุดค้างอยู่เหนือหน้าจอโทรศัพท์
—พอดีหยุดอยู่ตรงภาพถ่ายคู่ของเขากับเธอ
หญิงสาวในภาพมีแววตาอ่อนโยน ใบหน้าดูว่าง่าย ดวงตาใสกระจ่างยามมองกล้องก็มีรอยยิ้ม ขนตาชื้นวาว
จู้เยี่ยนเจิงไม่พูดอะไร
ปลายนิ้วโป้งค่อย ๆ เลื่อนลงไปแตะหางตาที่มีหยาดน้ำตาของเธอ
ชายหนุ่มก้มมอง ก่อนจะเช็ดน้ำตาตรงหางตาให้เธอ
ทำไมถึงร้องไห้อยู่เรื่อยเลยนะ
ราวกับเพิ่งได้ยินคำพูดของหลินเจี้ยน เขาไม่เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่ง “เธอบอกว่าผมถ่ายรูปไม่สวย เลยถ่ายให้เธอเพิ่มอีกหลายรูป”
เหมือนกำลังอธิบายว่าทำไมในอัลบั้มถึงมีรูปมากมายขนาดนี้
หลินเจี้ยน “……”
หลินเจี้ยนหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วพูดอย่างระมัดระวัง “ผู้หญิงทุกคนชอบถ่ายรูปกันทั้งนั้น คุณหนูซ่งหน้าตาสวย ชอบถ่ายรูปก็เป็นเรื่องปกติครับ”
จู้เยี่ยนเจิงไม่พูดอะไร สายตาจับอยู่ที่ตัวเองในภาพถ่ายคู่
ในภาพ เขายืนอยู่ด้านหลังหญิงสาวเล็กน้อย สูทสีเข้มยิ่งขับให้เธอดูขาวผ่องไร้ตำหนิ
ในภาพคู่ เขาทำหน้านิ่งสนิท ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง
จู้เยี่ยนเจิงมองภาพแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาหม่นลง
“คุณจู้?” หลินเจี้ยนสังเกตเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม จึงถามอย่างระมัดระวัง “เป็นอะไรหรือครับ?”
จู้เยี่ยนเจิงตอบเสียงเรียบเย็น น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผมน่าจะยิ้มสักหน่อย”
“หา?” หลินเจี้ยนชะงักไป ไม่เข้าใจ “คุณจู้พูดว่าอะไรนะครับ?”
จู้เยี่ยนเจิงไม่ได้ตอบอีก เพียงสั่งว่า “ทางฟางซื่อรีบจัดการให้เร็วที่สุด ผมอยากเห็นผลลัพธ์”