บทที่ 205 “ฉันต้องการซ่งฉือ”
ดูท่าการเจรจาคงล่มไม่เป็นท่า
ซ่งฉือไม่สนใจสาเหตุที่พวกเขาทะเลาะกัน
กลับถึงห้องตัวเองได้ไม่นาน เฟิงก็มาเคาะประตู
พอเปิดประตู ห้องข้าง ๆ ก็ได้รับการจัดการเรียบร้อย สะอาดเอี่ยมราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เฟิงถือไวน์แดงชั้นดีสองขวดไว้ในมือ “นี่เป็นไวน์ที่ผมเก็บสะสมไว้ที่โรงแรมนี้ ผมมาขอบคุณคุณครับ คุณซ่ง”
ซ่งฉือไม่สนใจคำขอบคุณของเฟิง แต่ไวน์แดงสองขวดในมือเขา หากเธอมองไม่ผิด คงเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
เธอเปิดประตูให้เขาเข้ามา
จุกไม้ก๊อกถูกเปิดออก น้ำไวน์สีแดงเข้มไหลลงตามผนังแก้ว เฟิงยกแก้วขึ้นให้ซ่งฉือ “คุณซ่ง เมื่อครู่ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ”
“ถ้าคุณไม่ได้ช่วยผมไว้ ผมคงแย่แน่”
ซ่งฉือแค่นหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ตอบ
ตอนที่เธอพุ่งเข้าไปจัดการชายคนนั้น เธอก็เห็นว่าเฟิงวางมือขวาไว้ตรงเอวด้านหลัง
—เขามีของไว้ป้องกันตัว
ซ่งฉือช่วยเฟิงไว้ ส่วนหนึ่งเพราะเขาเป็นเพื่อนของจู้เยี่ยนเจิง อีกส่วนก็เพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลาย
หากโรงแรมนี้เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นจริง ๆ ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ แค่ตำรวจมาสอบสวน เธอก็หนีไม่พ้นแน่
ซ่งฉือไม่สนใจเฟิง จิบไวน์แดงไปคำหนึ่ง
“ผมกับเซี่ยเอ่อร์คงเรียกว่าเพื่อนสนิทไม่ได้”
เมื่อเห็นซ่งฉือไม่ตอบ เฟิงก็พูดต่อเอง
“ตอนนั้นผมไปตรวจเรือนจำระหว่างประเทศตามหน้าที่ ได้ยินว่ามีนักโทษคนหนึ่งเกี่ยวข้องกับคุณจู้ เลยแวะไปดูสักหน่อย”