เขาพูดว่า ผมต้องการซ่งฉือ
เฟิงมองชายในวิดีโอ
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเหตุการณ์ตอนพบเซี่ยเอ่อร์ในเรือนจำระหว่างประเทศขึ้นมา
ชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับลึกล้ำจนน่าหวั่นใจ
หลังรู้จุดประสงค์ที่เขามา ดวงตาของชายหนุ่มก็เป็นประกาย ดูตื่นเต้นอย่างยิ่ง “ถ้าอย่างนั้น คุณก็น่าจะรู้จักคุณหนูซ่งฉือด้วยสินะครับ?”
รอบคอของเขาถูกคล้องด้วยโซ่ตรวนที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ เพียงขยับเล็กน้อยก็ทิ้งรอยเลือดไว้บนลำคอได้ง่ายดาย
ตอนนั้นเฟิงยังไม่รู้จักซ่งฉือ
เพียงแต่จากถ้อยคำที่คุยกับจู้เป็นครั้งคราว คุณหนูซ่งคนนั้นถูกเอ่ยถึงบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนแรกเขาแค่เล่าให้ฟังว่า หลังกลับประเทศก็ได้พบหลานสาวของสหายร่วมรบ เธอดูว่าง่ายเกินไปหน่อย เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์กับพี่ซ่ง เขาจึงจะคอยดูแลเธอให้มากขึ้น
ต่อมาเขาบอกว่า เธอว่าง่ายเกินไป เอาแต่ร้องไห้ ดูไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่เสมอ
เฟิงคิดว่าที่จู้พูดแบบนั้น คงเพราะเบื่อหลานสาวคนนั้นแล้ว
แต่เพียงครู่ต่อมา ชายหนุ่มก็หยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า เธอต้องการที่พึ่งพิง
หลังจากนั้นเขาก็เอ่ยถึงเธอบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งท้ายที่สุด เขาพูดกับเฟิงว่า—
【เธอไม่ใช่ภูตวารี】
【เธอเป็นภรรยาของผม】
ตอนนั้นเฟิงยังไม่เคยพบคุณหนูซ่งคนนั้น ฟังเพียงคำบอกเล่าของจู้แล้วก็คิดว่าคุณหนูซ่งเป็นคนดัดจริต ทั้งยังก้มหน้าก้มตาว่าง่าย
เมื่อได้ยินเฟิงบรรยายซ่งฉือเช่นนั้น เซี่ยเอ่อร์ซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกฝั่งของหน้าต่างก็หัวเราะอย่างโอหังและเสียดแทง