บทที่ 204 ออกจากลอนดอนหรือ?
ซ่งฉือยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน
เธอกอดอกพิงกรอบประตูอย่างสบายอารมณ์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงสงบนิ่งแต่เย็นชา
“คุณเฟิงลงทุนลงแรงตั้งมากมายกว่าจะทำให้ฉันออกห่างจากจู้เยี่ยนเจิงได้” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะหยันเบา ๆ “ทำไม ตอนนี้อยากให้ฉันกลับไปหาเขาอีกแล้วหรือคะ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิงชะงักไปชั่วขณะ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เชิดคางขึ้นแล้วพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง
— ดูเหมือนเขาจะประเมินคุณหนูซ่งคนนี้ต่ำไปหน่อย
ซ่งฉือไม่ใส่ใจกับสายตาที่เฟิงใช้มองเธอ น้ำเสียงยังคงสบาย ๆ “คุณเฟิง ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่”
“ในฐานะเพื่อนสนิทของจู้ คุณรู้ว่าฉันมีเจตนาแอบแฝง คิดไม่ซื่อ แต่ก็ไม่อยากเป็นคนร้ายที่เปิดโปงฉันตรง ๆ”
“ก็เลยแอบช่วยเซี่ยเอ่อร์ติดต่อเมิ่งหว่าน ให้ทั้งสองคนมาข่มขู่ฉัน บีบให้ฉันต้องออกห่างจากจู้เยี่ยนเจิง”
เธอหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งเย็นเยียบ “คุณเฟิงใช้ความพยายามตั้งมากกว่าจะไล่ฉันไปได้ คงไม่ถึงกับจะส่งฉันกลับไปอยู่ในมือจู้เยี่ยนเจิงตอนนี้หรอกใช่ไหมคะ?”
ดวงตาของเฟิงเรียวยกขึ้นอย่างงดงาม โครงหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ เป็นความงามที่แฝงแรงดึงดูดอันรุกเร้า
หลังฟังคำพูดของซ่งฉือ รอยยิ้มที่มุมปากเฟิงยิ่งลึกขึ้น “คุณหนูซ่ง ตอนนี้ผมดีใจมากที่ตอนนั้นไม่ได้เปิดโปงคุณต่อหน้าจู้โดยตรง”
“คุณฉลาดขนาดนี้ ถ้าผมเปิดโปงคุณทั้งที่หลักฐานยังไม่เพียงพอในตอนนั้น ไม่แน่ว่าคุณอาจฉวยโอกาสย้อนเล่นงานผมก็ได้”