บทที่ 44 เขาติดกระดุมข้อมือ
ไม่ใช่คู่ มีเพียงเม็ดเดียว
เป็นของชิ้นเดียวในโลกที่ซ่งฉือประมูลมาได้
ตอนอยู่ในงานประมูล ซ่งฉือเคยคิดเหมือนกันว่าจะหาไข่มุกหยกที่มีสีใกล้เคียงกันมาอีกเม็ด เพื่อจับคู่ให้ครบหรือไม่
แต่หลังจากคิดทบทวนแล้ว เธอก็ตัดสินใจมอบให้จู้เยี่ยนเจิงเพียงเม็ดเดียว
อะไรที่จะทำให้คนจดจำได้อย่างลึกซึ้ง?
สิ่งที่ไม่เหมือนใครต่างหากที่จะทำให้คนจดจำ
กระดุมข้อมือเป็นคู่หาได้ทั่วไป แต่กระดุมข้อมือเพียงเม็ดเดียวกลับเป็นของหายากที่ทำให้คนประทับใจ
ดังนั้น ณ เวลานี้ ภายในห้องจัดเลี้ยงอันหรูหราตระการตา แสงสีส่องประกายระยิบระยับ
ชายผู้ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คน ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งอำนาจ กำลังก้มศีรษะลง สายตาสงบนิ่งกวาดผ่านนาฬิกาข้อมือของตน
กระดุมข้อมือหยกจักรพรรดิสีงดงามประณีตเม็ดนั้นจึงปรากฏต่อหน้าทุกคน
สีเข้มข้นราวกับป่าดึกดำบรรพ์ที่ไม่มีวันละลาย ใต้แสงไฟในห้องกลายเป็นสีเขียวหมึกอันลุ่มลึก แทบกลืนไปกับชุดสูท เมื่อครู่ตอนเขาวางมือลงจึงไม่สะดุดตานัก
แต่เมื่อยกข้อมือขึ้นแล้วหมุนไปอีกมุม ผิวโค้งที่ผ่านการเจียระไนอย่างประณีตก็สะท้อนแสงสีเขียวลึกลับระยิบระยับ ราวกับดวงตาแมวแสนงามและเปี่ยมอำนาจ
ฟางอี้เสวี่ยยืนนิ่งงันอยู่กับที่
เธอเบิกตากว้าง มองเครื่องประดับตรงปลายแขนเสื้อของจู้เยี่ยนเจิงด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
จากนั้นก็หันขวับไปมองซ่งฉือราวกับเห็นผี ทั้งตกใจทั้งหวาดหวั่น
“เธอ... เธอ...”
เอ่ยคำว่า “เธอ” ซ้ำอยู่ตั้งนาน แต่ก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ซ่งฉือเอียงศีรษะเล็กน้อย ยังคงมีท่าทางว่าง่ายอ่อนโยน “เห็นไหมอี้เสวี่ย ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้เตรียมไว้ให้ฟางอวี้จือจริง ๆ”