บทที่ 43 คุณหนูซ่งบอกว่า... คุณหนูซ่งบอกว่า...
บาดแผลบนแขนของซ่งฉือฟื้นตัวเร็วมาก
ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ก็ไม่ต้องทายาอีกแล้ว
ช่วงนี้ซ่งฉือพักอยู่คนเดียวในบ้านเก่าของตระกูลซ่ง บางครั้งจู้เยี่ยนเจิงจะโทรหาเธอเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ
แต่ส่วนใหญ่แล้ว หลินเจี้ยนต่างหากที่ส่งข้อความมาถามไถ่เธอ
บางครั้งจู้เยี่ยนเจิงจะถามทางโทรศัพท์ว่าเธอต้องการอะไร ซ่งฉือก็มักตอบอย่างว่าง่ายว่าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น เธอไม่ได้ขาดเหลืออะไร
ที่จริงแล้วเขากับซ่งฉือมีเรื่องคุยกันไม่มากนัก ส่วนใหญ่คำถามก็มีแค่กินข้าวหรือยัง กับอากาศหนาวแล้วอย่าลืมใส่เสื้อเพิ่ม
หลังวางสาย จู้เยี่ยนเจิงก็ลงนามในเอกสารตรงหน้าต่อ
ภายในห้องทำงานประธานบริษัทสว่างไสว หน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นทิวทัศน์อันคึกคักของนครหลวงจนทั่ว
เมื่อหลินเจี้ยนผลักประตูเข้ามา เขาก็ยื่นเอกสารให้จู้เยี่ยนเจิง
“ท่านประธานจู้ จะหาพ่อครัวคนใหม่ให้คุณหนูซ่งดีไหมครับ?”
มือที่กำลังเซ็นชื่อชะงักไปเล็กน้อย
จู้เยี่ยนเจิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทสงบนิ่ง “หาพ่อครัว?”
หลินเจี้ยนพยักหน้า “ครับ เมื่อครู่ผมเพิ่งคุยโทรศัพท์กับคุณหนูซ่ง เธอบอกว่าทำอาหารไม่เป็น พ่อครัวคนเดิมของบ้านตามคุณท่านซ่งไปอเมริกาแล้ว ตอนนี้เธอกำลังกลุ้มใจว่าจะไปหาพ่อครัวที่ถูกปากจากที่ไหนครับ”
จู้เยี่ยนเจิงก้มตาลงเล็กน้อย ปลายปากกาที่กำลังเซ็นชื่อหยุดค้างอยู่นานกว่าปกติ ลายเส้นจึงหนากว่าปกติเล็กน้อย
เมื่อสังเกตเห็นแววฉงนวูบหนึ่งของชายหนุ่ม หลินเจี้ยนก็ได้สติแล้วถามเสียงเบา “เรื่องพวกนี้... คุณหนูซ่งไม่ได้เล่าให้คุณฟังหรือครับ?”