บทที่ 45 คุณอาเล็ก ช่วยฉันหน่อยได้ไหม…
“ซ่งฉือ เธอควรพูดอะไรกับฉัน?”
ปลายสาย ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเจือแหบพร่า ถ้อยคำเนิบช้า แต่ละคำราวกับผ่านการชั่งน้ำหนักในปากก่อนจะเปล่งออกมา
คล้ายกำลังชี้แนะอย่างใจเย็น
ซ่งฉือก้มหน้า มือถือยังแนบอยู่กับใบหู ใต้แพขนตายาวชื้นน้ำ ดวงตาดำสนิทคู่นั้นยิ่งลึกล้ำขึ้นอีกหลายส่วน
ในห้องส่วนตัวมีเสียงดนตรีไพเราะแผ่วเบา ซ่งฉือขดตัวอยู่บนโซฟาในชุดราตรี ชายกระโปรงผืนใหญ่โอบคลุมร่างเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย
ด้านนอกห้อง มีประตูคั่นอยู่เพียงบานเดียว
จู้เยี่ยนเจิงสวมสูทตัดเย็บพอดีตัว มือข้างหนึ่งปล่อยสบายอยู่ข้างกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือโทรศัพท์ สีหน้าอ่านไม่ออก
แสงไฟสลัวสาดลงบนสูทสีเรียบขรึมของเขา ทำให้ทั้งร่างดูเข้าถึงได้ยากยิ่งกว่าเดิม
เขาพิงผนังอยู่เล็กน้อย สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปหยุดที่กระดุมข้อมือบนแขนเสื้อข้างขวา
แสงสีเขียวหม่นสะท้อนลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาว งดงามราวกับภูตวารี
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ในที่สุด เขาก็ได้ยินเสียงสั่นเครือปนตัดพ้อของหญิงสาวจากปลายสาย
“คุณอาเล็ก…” เธอสะอื้นราวกับแมวจรจัดที่ได้พบเจ้าของอีกครั้ง พร่ำระบายความน้อยใจ พร้อมร้องขอให้เจ้าของช่วยปกป้อง “ช่วยฉันหน่อยได้ไหม…”
เธอบอกว่า คุณอาเล็ก ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
บทสนทนาระหว่างเธอกับเขามักไม่เหมือนกับบทสนทนาระหว่างเธอกับหลินเจี้ยน
กับหลินเจี้ยน เธอพูดได้ทุกเรื่อง
เธอเล่าให้หลินเจี้ยนฟังว่าช่วงนี้กำลังกลุ้มใจกับเรื่องพ่อครัว และกำลังหัดทำอาหาร