บทที่ 60 “เงยหน้ามองผม”
ซ่งฉือมีปฏิกิริยาตอบสนองค่อนข้างช้า
หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายเต็มหน้าผาก ขอบตาแดงเรื่อ แม้แต่ปลายหูยังร้อนผ่าว
คำพูดของจู้เยี่ยนเจิงดังก้องอยู่ในหูจนเธอฟังไม่ค่อยชัด
ซ่งฉือกะพริบตา ก่อนมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าไร้เดียงสาปนเลื่อนลอย
จู้เยี่ยนเจิงกดคิ้วลงเล็กน้อย เม้มริมฝีปากบางแน่น แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “ลงไปข้างล่าง หมอมาถึงแล้ว”
คราวนี้ซ่งฉือถึงได้สติ เธอพยักหน้าช้า ๆ แล้วเดินตามจู้เยี่ยนเจิงลงบันไดไป
แพทย์ประจำตัวรออยู่ในห้องรับแขกแล้ว
เมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของจู้เยี่ยนเจิง แพทย์ประจำตัวก็ไม่ได้ถามอะไรสักคำ เขาวัดไข้ให้ซ่งฉือ แล้วตรวจดูดวงตากับลำคอของเธอ
“เป็นหวัดครับ เดี๋ยวผมจัดยาให้คุณหนูสักหน่อย”
ซ่งฉือนั่งอยู่บนโซฟา กล่าวขอบคุณแพทย์ประจำตัวอย่างตั้งใจและเชื่องช้า “ขอบคุณค่ะคุณหมอ”
แพทย์โบกมือ ก่อนตามคนรับใช้ไปเอายา
จู้เยี่ยนเจิงยืนอยู่ข้างซ่งฉือ สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม ไม่พูดอะไรสักคำ
ร่างกายซ่งฉืออ่อนเพลียอยู่บ้าง ริมฝีปากซีดขาว
ชายหนุ่มข้างกายแผ่บรรยากาศเย็นเยียบ เงียบงันไม่เอ่ยคำใด
ซ่งฉือค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาเขาอย่างระมัดระวัง
จู้เยี่ยนเจิงรู้ตัว จึงเหลือบตามองเธอจากด้านข้าง ดวงตาสีดำสนิทเย็นชา ทว่ายังคงไม่พูดอะไร
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ปลายนิ้ว
หญิงสาวคงเหนื่อยมาก จึงทำได้เพียงยื่นนิ้วชี้ออกมาเกี่ยวกระดูกนิ้วที่งอเล็กน้อยของชายหนุ่มไว้อย่างแผ่วเบา