บทที่ 59 เริ่มคิดถึงคุณอาเสียแล้ว…
ห้องรับรองส่วนตัวของงานเลี้ยงธุรกิจหรูหราโอ่อ่า แสงไฟระยิบระยับเจิดจรัสงดงาม
ที่นี่มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก ไม่ใช่สถานที่ที่มีเงินแล้วจะเข้ามาได้ตามใจ
จู้เยี่ยนเจิงยืนอยู่ด้านนอกห้องรับรอง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่มีรถราสัญจรขวักไขว่ผ่านหน้าต่างพลางคุยโทรศัพท์กับเธอ
ห้องรับรองแต่ละห้องเป็นพื้นที่ส่วนตัวแยกจากกัน ห้องที่คู่ค้าจองไว้ตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของคลับ
เมืองไห่มีฝนตกปรอย ๆ มองผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นออกไปเห็นหยาดฝนโปรยปรายลงบนกระจกเล็กน้อย
จู้เยี่ยนเจิงยืนอยู่ตรงนั้น ประตูห้องช่วยกันเสียงจากด้านในไม่ให้เล็ดลอดออกมา
“คงไม่หรอกค่ะ…”
เสียงหญิงสาวในสายฟังดูอู้อี้เล็กน้อย จมูกขึ้นเสียงนิด ๆ ฟังแล้วดูว่าง่ายอยู่ไม่น้อย
จู้เยี่ยนเจิงหลุบตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง “ตัวเองป่วยหรือไม่ป่วยก็ไม่รู้หรือไง?”
เสียงหญิงสาวในสายฟังดูเหนื่อยล้าและเนือย ๆ
“เดี๋ยวฉันกินยาเองค่ะ คุณอาดุจัง…” ซ่งฉือเอ่ยเสียงแผ่ว เจือความน้อยใจบาง ๆ
เธอได้ยินเสียงถอนหายใจแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินจากปลายสาย
“ซ่งฉือ อาไม่ได้ดุเธอ”
เขาเว้นจังหวะ ก่อนเอ่ยต่อ “คนรับใช้บอกว่าอาทิตย์นี้เธอไม่ได้กินข้าวที่บ้านเลย”
เสียงหญิงสาวเอื่อยเฉื่อย ฟังดูไร้เรี่ยวแรง “อืม งานที่บริษัทเยอะไปหน่อยค่ะ”
น้ำเสียงของจู้เยี่ยนเจิงสงบนิ่ง “ถ้าเธอต้องการ…”
“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณอา” หญิงสาวปลายสายขัดขึ้นอย่างจริงจัง “ตอนนี้ฉันยังรับมือคนเดียวไหวค่ะ”