บทที่ 61 ความ…อ่อนนุ่มของเธอ
ด้านนอกประตูฝนตกหนักไม่ขาดสาย
เสียงฝนพรำดังแผ่วเบาแว่วเข้าหูจู้เยี่ยนเจิงอย่างเลือนราง
สายฝนอุ่นชื้นโปรยลงบนผืนดินชุ่มฉ่ำ กลิ่นหญ้าต้นไม้และดินอบอวลไปทั่วอากาศ
“ซ่า—”
ด้านนอกประตูฝนตกกระหน่ำ ทว่าในห้องรับแขกกลับหรูหราโอ่อ่าและอบอุ่นกว้างขวาง
จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงแหบพร่า “ซ่งฉือ เงยหน้าขึ้น”
หญิงสาวขดตัวอยู่บนโซฟา ปล่อยให้เสื้อสูทตัวใหญ่คลุมร่างไว้ เธอซุกหน้าอยู่กับอกชายหนุ่ม เพียงส่ายหน้าเบา ๆ
“คุณอาเล็ก ฉันง่วง”
แววตาของชายหนุ่มฉายความเย็นชาอยู่ชั่วขณะ
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร มือของเธอหยุดเล่นกระดุมแขนเสื้อของเขา แล้วเปลี่ยนมากำชายแขนเสื้อไว้ ราวกับอยากขยำจนผ้ายับย่น
บริเวณอกเสื้ออุ่นชื้น
จู้เยี่ยนเจิงเม้มริมฝีปากบาง มือข้างที่ถูกเธอกำแขนเสื้อกลับพลิกมากุมข้อมือเธอไว้แน่น
ข้อมือของเธอเล็กบอบบาง จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วเผลอกระชับมือขึ้น
“ซ่งฉือ” น้ำเสียงชายหนุ่มแหบพร่า แฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “เงยหน้าขึ้น”
ในที่สุดเขาก็เห็นไหล่ที่สั่นไหวเล็กน้อยของเธอ มือที่จับข้อมือเธอร้อนผ่าวราวกับจะลวกเขา
มืออีกข้างบีบคางเธอแล้วเชยขึ้นเล็กน้อย
ดวงตาสีดำสนิทหม่นลง จู้เยี่ยนเจิงหรี่ตา มองเห็นสีหน้าของเธอ
หางตาแดงก่ำ ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา
ในดวงตาที่เอ่อคลอของเธอ เขาเห็นตัวเองที่เต็มไปด้วยความฉงนและเย็นชา
“ร้องไห้ทำไม?”
จู้เยี่ยนเจิงหลุบตาลง น้ำเสียงเย็นเยียบทุ้มต่ำ
ซ่งฉือเพียงส่ายหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ “งานยากจังค่ะ คุณอาเล็ก…”