บทที่ 56 “คนที่แนะนำเธอเข้ามาคือผม”
“สัมภาษณ์งานเหรอคะ?” พนักงานต้อนรับชะงักไปเล็กน้อย
วันนี้มีนัดสัมภาษณ์งานอยู่จริง เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมคุณหนูซ่งถึงมาสัมภาษณ์งานที่บริษัทจู้
เรื่องที่ไม่รู้ พนักงานต้อนรับย่อมไม่ซักถามให้มากความ เมื่อได้ยินซ่งฉือพูดเช่นนั้น เธอก็ยิ้มอย่างมืออาชีพ “ได้ค่ะ คุณหนูซ่ง เชิญกรอกใบสมัครสัมภาษณ์ตรงนี้นะคะ”
“ได้ค่ะ”
ซ่งฉือกรอกแบบฟอร์มเสร็จแล้ว พนักงานต้อนรับก็พาเธอไปยังห้องประชุมชั้นสาม
“คุณหนูซ่ง รอที่นี่ก่อนนะคะ ฝ่ายบุคคลจะเรียกสัมภาษณ์ตามลำดับค่ะ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
หลังพนักงานต้อนรับเดินออกไป ซ่งฉือถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหน้าห้องประชุมมีผู้สมัครรออยู่ก่อนแล้วเจ็ดแปดคน
ผู้สมัครที่อยู่ด้านหน้าสองสามคนก็สังเกตเห็นซ่งฉือเช่นกัน
คนเหล่านี้ดูอายุมากกว่าซ่งฉือเล็กน้อย แฟ้มประวัติหนาเตอะในมือบ่งบอกถึงประสบการณ์อันโชกโชน
เมื่อเห็นว่าประวัติของซ่งฉือมีเพียงแผ่นเดียว แววตาของพวกเขาก็เผยความดูแคลนออกมาหลายส่วน
“บริษัทจู้เป็นสถานที่แบบไหนกัน ทำไมใคร ๆ ก็เข้ามาได้หมด”
ชายสวมแว่นคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย น้ำเสียงเบามาก แต่แฝงความดูถูกอย่างไม่คิดปิดบัง
บริษัทจู้เป็นสถานที่ที่ใช้ความสามารถตัดสินกันมาโดยตลอด ซ่งฉือยังเด็กเกินไป แถมยังดูว่าง่ายเชื่อฟัง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่รังแกได้ง่าย
ซ่งฉือไม่ได้ต่อปากต่อคำ เพียงยืนต่อท้ายแถวอย่างรู้หน้าที่ แผ่นหลังพิงกำแพง มือกำประวัติสมัครงานที่มีข้อความอยู่เพียงไม่กี่บรรทัด
เมื่อเห็นเธอไม่พูดอะไร ชายสวมแว่นก็ยิ่งคิดว่าเธอเป็นคนที่รังแกได้ง่าย